De huidige economische crisis wordt vaak vergeleken met de crisis van de jaren 30. Die crisis begon in oktober 1929 met een ineenstorting van de beurskoersen. Banken gingen failliet of stopten met kredietverstrekking en een diepe economische recessie was het gevolg.
Onze crisis begon in september 2008 met de ineenstorting van banken, aandelenkoersen en de wereldwijde kredietverstrekking. En ook onze wereldeconomie belandde in een diepe recessie.
Dmitri Orlov beschrijft in “Reinventing Collapse” vijf opeenvolgende stadia van ineenstorting.
Hij begint met de Financiële collaps, gevolgd door de Commerciële of Economische collaps.
Het derde stadium is de politieke ineenstorting. De bevolking, de kiezers, verliezen hun vertrouwen in de regering en de gevestigde politiek. Omdat politici de economische recessie niet kunnen stoppen, verliezen zij geloofwaardigheid en kiezers.
Dat gebeurde ook tijdens de crisis in de jaren 30. In een aantal Europese landen kwam een nieuwe politieke stroming aan de macht. In Duitsland, dat zwaar door de crisis getroffen werd, kwam het nationaal-socialisme op.
In onze economische recessie wenden de kiezers zich ook af van de gevestigde politieke partijen. Men kiest uit arren moede voor nieuwkomers in de politiek, die klare taal spreken en gouden bergen beloven.
In de jaren 30 werden de Joden bestempeld tot de veroorzakers van de crisis. De Joden hadden zich niet aangepast en waren niet geïntegreerd in de samenleving. De Duitse kiezers vluchten in de armen van de antisemitische nazi’s.
In onze eeuw, die begon op 11 sep. 2001, zijn de moslims de zondebok. Moslims plegen gruwelijke aanslagen. Ze houden de oliekraan opzettelijk dicht en verhogen de prijs. Ze onderdrukken vrouwen en homosexualiteit; ze slachten dieren op rituele wijze. Op straat en in de moskee praten ze in hun eigen taal, die wij niet verstaan. De gesprekken gaan vast over nieuwe aanslagen of over wat ze met onze dochters willen doen.
De “nieuwe politci” komen met oplossingen voor het integratieprobleem. De maatregelen, die ze voorstellen, werken de integratie tegen, maar dat willen ze juist. Daarnaast komen andere politici met vrijheidsbeperkende maatregelen: legitimatieplicht, preventief fouilleren, meer bevoegdheden voor politie en het oprichten van stadscommando’s. Die stadscommando’s durf ik wel te vergelijken met de SA uit de jaren 30.
De economische recessie van de 21ste eeuw laat zich goed vergelijken met de crisis uit de jaren 30. De opkomst van Wilders laat zich prima vergelijken met de opkomst van de nazi’s. Het is de politieke collapse die wel moet volgen op de economische recessie.
Het wachten is nu op een nieuwe Rijksdagbrand, een incident waardoor de ontwikkelingen in een stroomversnelling raken. Op 9 juni zijn er verkiezingen. Op 10 juni zal Wilders triomfantelijk juichen. Daarna is het wachten op een nieuwe Kristallnacht.
[...] het artikel hier. [...]