Tagarchief: afghanistan

Nog altijd vliegen er Nederlandse F-16′s boven Afghanistan

In januari vertrok het 25e F-16 detachement van ongeveer 100 Nederlandse militairen naar Afghanistan. De vliegers en het grondpersoneel werden twee weken geleden (4 maart) door minister van Defensie Hennis-Plasschaert in het zonnetje gezet. De minister reikte medailles uit en gevechtsinisgnes. Zij prees de militairen met de woorden:

“De Nederlandse luchtmacht is een betrouwbare partner die uitblinkt in professionaliteit en betrouwbaarheid”, vervolgde Hennis voor ze het eremetaal uitreikte. “De afgelopen maanden heeft u de wapens regelmatig moeten inzetten. Wie wel eens een geluidsopname heeft gehoord van grondtroepen tijdens een vuurgevecht, is meteen overtuigd van het belang van close air support. Meerdere malen heeft u levens gered van militairen die met hun konvooi in een val van de Taliban waren gelopen. Uw inzet is onmisbaar voor de veiligheid van onze coalitiepartners op de grond. Daar mogen we best even bij stil staan.”

De Nederlandse F-16′s verlenen dus nog altijd luchtsteun aan de ISAF-grondtroepen.
Dat is een zeer ongelijke strijd.
De piloten zijn vrijwel onkwetsbaar in hun supersonische vliegtuigen.
De tegenstanders van de ISAF-troepen hebben geen vliegtuigen en geen luchtafweergeschut. Ze zijn slechts lichtbewapend en kunnen eenvoudig gedood worden door de enorme vuurkracht en de bommen van de F-16′s. Voor deze lafhartige manier van oorlogvoeren krijgen de militairen lof toegezwaaid en onderscheidingen.

Ik blijf het raar vinden dat de Nederlandse F-16′s nog altijd ‘onmisbaar’ zijn in de strijd tegen de Afghaanse verzetstrijders. De Kunduz-missie is allang afgelopen. Vroeger of later zullen de Afghanen het weer met elkaar moeten gaan vinden zonder de ISAF-missie en zonder de vliegende moordmachines uit Nederland. Ze zullen dan weer kunnen leven volgens hun eigen wetten, normen en waarden of wij dat nu leuk vinden of niet.

In het persbericht van Defensie staat dat de F-16′s, na 12 jaar inzet in Afghanistan, medio dit jaar zullen worden teruggetrokken.
Ik hoop dat op die dag niet het 26e F-16 detachement naar Afghanistan vertrekt.

Een overdosis Afghaanse heroïne voor Philip Seymour Hoffman

patrolling-poppies

De Amerikaanse filmacteur Philip Seymour Hoffman kon makkelijk aan heroïne komen. Toen de politie na zijn dood huiszoeking deed vond men 65 zakjes heroïne. De import van heroïne naar de VS is de laatste jaren sterk gestegen, schreef  the Wall Street Journal vorig jaar al.

Het heroinegebruik is spectaculair gestegen sinds 2002.

heroinusesince2002

Heroïnesmokkel tijdens de Vietnam-oorlog
Ten tijde van de Vietnam-oorlog was er in de VS sprake van een heroïne-epidemie. Vlak naast Vietnam, in Laos, Thailand en Burma (ook wel de Gouden Driehoek genoemd), werd op grote schaal opium en heroïne geproduceerd. Die heroïne werd vooral naar de VS gesmokkeld, hoewel niet duidelijk is via welke middelen. Er wordt gefluisterd dat de CIA, die zeer actief was in Zuid-Oost Azië, een belangrijke rol speelde bij die drugssmokkel. Anderen beweren dat de drugs in de lijken van gedode Amerikaanse militairen werden vervoerd.

Amerikaanse invasie van Afghanistan, ‘s werelds grootste opiumproducent
In de jaren voor de aanslagen van 11 september 2001 verbood het Taliban-bewind de papaverteelt in Afghanistan. Dat verbod leidde tot een sterke afname van de heroïne-smokkel naar Europa. Maar ook tot een inkomensdaling voor vele kleine boerenfamilies in Afghanistan. Twee weken na de terreuraanslagen van 11 september trok het Taliban het verbod op de papaverteelt in; dit besluit werd misschien ingegeven door het vooruitzicht van een op handen zijnde Amerikaanse invasie. Boeren mochten weer papavers zaaien en zagen hun inkomen weer stijgen.

De Amerikaanse troepen, die nog altijd in Afghanistan tegen de Taliban vechten, laten de papaverteelt veelal ongemoeid. Zoals ook de papaverteelt in de Gouden Driehoek ten tijde van de Vietnam-oorlog niet werd aangepakt.
De papaveroogst in Afghanistan is tijdens de Amerikaanse bezetting sterk gestegen. In 2013 produceerde Afghanistan een recordhoeveelheid opium: 5 miljoen kilo; dat is 49% meer dan in 2012.

afghanopiumprod De omvang de papaverteelt in Afghanistan in hectares

Het is vast geen toeval dat het heroïnegebruik in de VS net zo sterk is gestegen als de opiumproduktie in Afghanistan.
Jaarlijks overlijden er meer dan 4000 Amerikanen als gevolg van heroïnegebruik, meer dan bij de aanslagen van 11 september 2001. De war on terror in Afghanistan is misschien gewonnen, maar de war on drugs lijkt definitief verloren.

Aanbevolen
Maite Vermeulen schreef een prachtig artikel over de groeiende opiumproduktie in Afghanistan: het is te lezen op De Correspondent.

Blijven Amerikaanse troepen in Afghanistan tot 2024?

De Amerikaanse regering van Nobelprijswinnaar Barack Obama wil graag dat de Afghaanse president Karzai zal toestaan dat er ook na 2014 nog Amerikaanse troepen in Afghanistan mogen blijven. De regering Obama hoopt dat de Indiase regering president Karzai zal overtuigen.

Een jaar geleden dachten we nog dat in 2014 alle NAVO-troepen Afghanistan zouden verlaten, inclusief de Nederlandse F-16′s. Maar de laatste maanden is dat idee volkomen achterhaald.
In november werd door de Amerikaanse en Afghaanse regering een bilateraal veiligheidspact (BSA) opgesteld waarin letterlijk staat dat er tot eind 2024 Amerikaanse troepen in Afghanistan operationeel kunnen blijven.

art28

De Loya Jirga, een vergadering van Afghaanse stamhoofden, heeft het bilaterale veiligheidspact inmiddels goedgekeurd. Zodat nu alleen nog de handtekening van president Karzai nodig is.
De aarzeling van Karzai heeft misschien te maken met de angst van het Afghaanse volk voor de NAVO-troepen. Uit onderzoek is gebleken dat ruim driekwart van de Afghanen bang is wanneer zij buitenlandse troepen tegenkomen.

131205-afg-fears-soldiers.photoblog600

De secretaris-generaal van de NAVO Anders Fogh Rasmussen beweerde (of dreigde) een paar weken geleden dat de internationale financiële ondersteuning aan Afghanistan in gevaar komt als het veiligheidspact niet ondertekend wordt.
En dat soort dreigementen is van directe invloed op de wisselkoers van de Afghaanse munt en de prijs van voedsel op de markt in Kaboel

De Amerikaanse minister van Defensie, Hagel, heeft er alle vertrouwen in dat president Karzai het bilaterale veiligheidspact zal ondertekenen.

In Nederland is Afghanistan van de voorpagina’s verdwenen en daarmee ook uit politiek Den Haag. In Washington DC was er nog wel enige aandacht voor Afghanistan. Een Republikeins lid van het Huis van Afgevaardigden, Rohrbacher, vroeg afgelopen week tijdens een commissie vergadering aan drie Afghanistan-experts: ‘Hoeveel Amerikaanse soldaten zijn er afgelopen jaar gedood of gewond geraakt in Afghanistan?’
De experts hadden de bijeenkomst zo slecht voorbereid dat ze geen antwoord wisten op deze simpele vraag.

Mali: het nieuwe Afghanistan

In januari 2012 riepen Toeareg-rebellen in het noorden van Mali een onafhankelijke staat, Azawad, uit. Dat leidde niet tot ingrijpen door de VN of Westerse troepen.

Maar de opstand in het Noorden leidde wel een staatsgreep in maart van 2012. President Touré werd weggestuurd en een militaire junta o.l.v. premier Cheikh Modibo Diarra nam de macht over. In december 2012 trad premier Diarra af en werd een nieuwe (niet gekozen) regering aangesteld o.l.v. President Dioncounda Traoré.

Mali is een failed state
Mali is geen natie-staat. In het land wonen veel verschillende bevolkingsgroepen. De grenzen van Mali zijn door Westerse koloniale mogendheden op de kaart getrokken zonder rekening te houden met de verschillende etnische groepen. De regering zetelt in Bamako in het welvarende zuiden. In dat deel van Mali floreert de landbouw en wordt erg veel grond verpacht aan buitenlandse investeerders. De nomaden in het woestijnachtige noorden, 10% van de totale bevolking van Mali, hebben niets met landbouw. Zij wantrouwen de Westerse inmenging en groeiende culturele invloed van het Westen. Het is begrijpelijk dat het Noorden van Mali zich wil afscheiden van het zuiden.

Op de failed-state-index van 2012 stond Mali op 79ste plaats, geen vuiltje aan de lucht. Maar in 2013 klom Mali naar de 38ste plaats. Ik neem aan dat Mali volgend jaar nog hoger staat op het lijstje van mislukte landen.
De kloof tussen het verwesterde Zuid-Malinezen en het traditioneel-islamitische nomaden uit het Noorden zal wijder worden.

Militair ingrijpen door Westerse landen
In april 2012 veroverden de nomadische rebellen uit Noord-Mali Timbouctou en omgeving. De rebellen worden geassocieerd met fundamentalische moslims door de verwoesting van kunstschatten in Timbouctou in de zomer van 2012. Dit is vergelijkbaar met de verwoesting van Boeddha door de Taliban in Bamiyan in maart 2001. Zeven maanden later vielen Amerikaanse troepen Afghanistan binnen om de Taliban te verslaan of verdrijven.
In januari 2013 bijna zeven maanden na de verwoesting van graftombes in Timbouctou vielen Franse troepen Mali binnen om de rebellen te verjagen.

Nadat Franse troepen Timbouctou hadden heroverd werden documenten gevonden, die definitief ‘bewezen’, dat de rebellen extremistische moslims waren gelieerd met Al Qaeda. Dit was voldoende bewijs voor de Veiligheidsraad om resolutie 2100 aan te nemen. In deze resolutie wordt een multinationale vredesmissie, MINUSMA, opgericht met als doel om de burgerbevolking en de Malinese overheid te beschermen tegen aanvallen van rebellen.

Momenteel ontplooien Franse troepen een groot offensief om de rebellen uit Mali te verdrijven. De suggestie wordt gewekt dat de rebellen geen Malinezen zijn, maar Toeareg uit Zuid-Algerije, Zuid-Libië en Tsjaad. In de praktijk is het erg moeilijk om op de grond vast te stellen waar Mali ophoudt en het ‘buitenland’ begint.
Zoals blijkt uit de documentaire hieronder zijn de Toeareg-rebellen al eerder verdreven uit de omgeving van Timbouctou. Moeten de Westerse vredestroepen de nomaden opnieuw verdrijven?

Nederlandse militairen naar Mali
Nederlandse militairen namen deel aan de ISAF-vredesmissie in Afghanistan. En ook aan de MINUSMA-vredesmissie in Mali zullen Nederlandse militairen meedoen. Het is ook goed mogelijk dat er Nederlanders zullen sneuvelen in de strijd tegen de moslimrebellen. Misschien zullen er ook Nederlandse F-16′s boven Mali worden ingezet om de grondtroepen te ondersteunen en te speuren naar bermbommen.

Er zullen Al Qaeda-kopstukken worden gedood in Noord-Mali en terroristen zullen bomaanslagen plegen in de hoofdstad Bamako. Er zullen onschuldige burgers omkomen door vergissingen bij bombardementen en beschietingen. En omdat het goedkoper is zullen er onbemande drones worden ingezet i.p.v. bemande gevechtsvliegtuigen.
Het hele circus begint opnieuw in een Afrikaans land.

(vergeef mij de cynische toon in de laatste alinea, ik zal er geen gewoonte van maken)

Blijven er na 2014 ook nog NAVO-troepen in Afghanistan?

Twaalf jaar geleden begon operatie ‘Enduring Freedom‘. Oorspronkelijk was de invasie van Afghanistan bedoeld om de handlangers van de 22 vliegtuigkapers van 11 september 2001 gevangen te nemen en nieuwe aanslagen van Al Qaida te voorkomen. Maar uiteindelijk ontspoorde de aanval van NAVO-troepen in een langdurige militaire interventie in de burgeroorlog tussen verschillende partijen en stammen in Afghanistan.

President Obama heeft aangekondigd dat hij in 2014 de Amerikaanse troepen zal terugtrekken uit Afghanistan. Maar de laatste maanden groeit de twijfel of hij die belofte zal houden.
President Karzai heeft al aangekondigd dat de VS niet alle troepen zal terugtrekken. De VS wil 9 (!!) militaire bases vestigen op Afghaans grondgebied, met het bijbehorende militaire personeel.
James Corbett zet een aantal feiten voor ons op een rijtje en speculeert over de redenen waarom de VS ook na 2014 militairen in Afghanistan zal houden.

In de komende maanden zullen er dwingende redenen worden gevonden om de Amerikaanse militaire aanwezigheid in Afghanistan, de grootste opiumproducent ter wereld, te rechtvaardigen.

Afghanistan, Irak, Libië, Syrië

Dit is een rijtje van landen, waar de VS (samen met andere Westerse landen) in de 21e eeuw militair heeft ingegrepen of in het geval van Syrië militair ingrijpen overweegt. Maar deze 4 landen hebben nog iets gemeen: het zijn allemaal ‘failed states‘, mislukte landen.

Afghanistan, Irak, Libië en Syrië zijn geen natie-staten. De bevolking van deze landen bestaat uit een groot aantal verschillende groepen.
Irak is het makkelijkste voorbeeld. Daar bestaat de bevolking uit slechts drie groepen: Sjiieten, Soennieten en Koerden. Het lijkt voor de hand te liggen om alledrie de groepen een eigen natie-staat te laten vormen. Maar in de 19e en 20e eeuw was het voor de Europese koloniale mogendheden makkelijker om met de lineaal grenzen te tekenen, dan een lappendeken van kleine onafhankelijke regio’s in kaart te brengen.
De grenzen van Libië en Syrië werden ook met de lineaal getrokken, zonder rekening te houden met de volkeren er wonen en de geschiedenis van de gebieden. De grenzen van Afghanistan werden aan het eind van de 19e eeuw bepaald door Rusland en Engeland zonder dat de Afghanen daar zelf iets over te zeggen hadden.

In al de bovengenoemde landen worden verschillende bevolkingsgroepen geregeerd door een centrale regering, die niet altijd even democratisch is. Het onderlinge wantrouwen tussen de bevolkingsgroepen kan makkelijk worden misbruikt door politici,zoals we gezien hebben in Ruwanda en het voormalig Joegoslavië. Het is moeilijk om in dat soort samengestelde landen (niet natie-staten) burgeroorlogen te voorkomen.

Toen er in Afghanistan in 1978 een burgeroorlog dreigde, greep de Sovjet-Unie militair in, tevergeefs. De Russen kregen de geest niet meer terug in de fles, de burgeroorlog woedt nu al 35 jaar. Van 2001 tot 2014 deed ook het Amerikaanse leger (met hulp van andere NAVO-landen) een vergeefse poging om van Afghanistan een democratisch geregeerde natiestaat te maken.

In Irak leidde het verwijderen van dictator Saddam Hoessein tot een machtsvacuum. Het wordt steeds moeilijker om het uiteenvallen van Irak te voorkomen.
De ontwikkelingen in Libië lijken hetzelfde scenario te volgen als in Irak. Nu de samenbindende dictator Gadafi is gedood, is er geen centraal gezag meer. De leiders van verschillende stammen controleren elk een eigen gebied.

Zo zal het ook in Syrië aflopen. De opstand tegen dictator Assad leek in het begin een samenbindende factor voor verschillende bevolkingsgroepen. Maar er verschijnen al barsten in het eensgezinde front. De burgeroorlog duurt nu al twee jaar en heeft al zoveel slachtoffers geëist, dat de wonden heel lang open zullen blijven. Ook Syrië dreigt een failed-sate te worden zonder effectief centraal gezag.

En zo vallen in het Midden-Oosten alle grote landen met een krachtdadige leider, die voorheen een bedreiging vormden voor Israël, langzamerhand uiteen in failed-states, onderling verdeelde papieren tijgers.