Tagarchief: china

Filipijnse regering is dankbaar voor noodhulp en bestelt een paar oorlogschepen

Toen de Filipijnen in november getroffen werden door de orkaan Haiyan schoot de hele wereld te hulp. In Nederland werd 18,5 miljoen euro ingezameld voor directe noodhulp en om de orkaanschade te herstellen.
De wereld had nog meer hulp kunnen bieden door de schuld die het land heeft bij o.a. de Wereldbank en de Asian Development Bank heeft uitstaan, kwijt te schelden. De totale uitstaande schuld van de Filipijnen bedraagt 64 miljard dollar, dat is 33% van het Bruto Nationaal Produkt. Maar helaas is de schild blijven staan en zullen de Filipino’s nog tot in lengte van dagen rente en aflossing moeten blijven betalen.

p5g1

Ondanks de enorme materiële schade, die Haiyan aanrichtte, besloot de Filipijnse regering om in de VS 2 nieuwe fregatten te bestellen ter waarde van 40 miljoen euro. De Filipijnse marine wil eigenlijk 6 nieuwe fregatten, maar is voorlopig tevreden met 2.
De order zal worden betaald uit de 40 miljoen dollar aan militaire ontwikkelingshulp, die de Amerikaanse regering bij monde van minister Kerry vorige maand toezegde.
Het lijkt dus alsof de Filipijnen de fregatten, die door Amerikaanse bedrijven gebouwd zullen worden, gratis krijgen. Zo kan de Amerikaanse wapenindustrie blijven draaien. De exploitatie-kosten van de fregatten (brandstof, munitie, bemanning enz.) komen natuurlijk voor rekening van de Filipijnse regering.

spratly

Uit dankbaarheid voor de militaire ontwikkelingshulp heeft de Filipijnse regering troepen gestuurd naar één van de Spratly-eilanden, Pag-Asa. Het gebied rond de Spratly-eilanden wordt betwist door o.a. China, Taiwan en Vietnam. De Filipijnse militairen vormen nu een vooruitgeschoven post van de VS met haar bondgenoten om de oprukkende invloed van China tegen te houden.

De Amerikaanse president huilde mee met de wolven in het bos toen de orkaan Haiyan dood en verderf zaaide. Maar twee maanden later is hij alle ellende al vergeten. De Amerikaanse wapenfabrieken moeten blijven draaien en de inwoners van Filipijnen zijn slechts pionnen op het schaakbord.

Komt ons voedsel in 2025 uit het buitenland of van eigen bodem?

Ik blogde al eerder over landroof, het pachten van kostbare landbouwgrond in ontwikkelingslanden door geïndustrialiseerde landen en bedrijven. Die landroof gaat nog altijd in volle hevigheid door.
Op 23 sep. verscheen op internet het bericht dat China in de Oekraïne 3 miljoen hectare landbouwgrond heeft gepacht. Dat is een belachelijk groot stuk land, 5% van het totale landoppervlak van de Oekraïne.

In het bericht lezen we dat het project zal beginnen met slechts 100.000 ha. China zal 2,6 miljard yuan investeren in verbetering van de Oekraïnse landbouw in ruil voor het exclusieve recht om de opbrengst van de gepachte grond te mogen kopen. Het plan heeft een looptijd van 50 jaar en zal langzaam worden uitgebreid tot de eerder genoemde 3 miljoen ha.
Het Oekraïnse KSG Agro ontkent overigens het bericht en meldt alleen dat China zal gaan investeren in een irrigatieproject.

Op Quartz.com wordt de Chinese pachtovereenkomst vergeleken met andere grote projecten van de afgelopen jaren.

quartz

De landhonger van China is begrijpelijk. China consumeert 20% van al het voedsel dat op de wereld geproduceerd wordt. En China bezit maar 9% van de landbouwgrond, die op de aarde beschikbaar is.
Maar landbouwgrond op andere continenten pachten lijkt me geen goed beleid: het maakt China steeds afhankelijker van voedselimport. Het is een korte termijnvisie en niet duurzaam.

Nederland
Nederland kan niet in de eigen voedselbehoefte voorzien en is momenteel een netto-importeur van voedsel. Op bescheiden schaal zijn er Nederlandse bedrijven die landbouwgrond in ontwikkelingslanden exploiteren. Maar Nederland kan het zich nog makkelijk permitteren om voedsel (graan, soja, rijst enz.) op de wereldmarkt te kopen.
Maar zal dat in de toekomst ook nog zo zijn?

In Nederland is een ontwikkeling aan de gang om weer zelfvoorzienend te worden in de behoefte aan voedsel. Veel mensen beginnen in hun achtertuintje groente en fruit te verbouwen. In woonwijken worden gemeenschappelijke moestuinen aangelegd. De streekmarkten waarop lokaal geproduceerd voedsel wordt verkocht schieten als paddestoelen uit de grond.
Kijk op de website EetbaarNederland.nl voor meer voorbeelden en inspiratie om zelf aan de slag te gaan.

eetbaarnl

Via visionair.nl

Is de maximale steenkoolproduktie (peak-coal) in China bereikt?

Het afgelopen decennium is China steeds meer steenkool gaan gebruiken. De hoeveelheid steenkool, die China jaarlijks opstookt, is daardoor opgelopen tot 1873 miljoen ton olie-equivalent. En dat is 50,2% van het totale wereldsteenkoolverbruik.
Het International Energy Agency verwachtte (in de World Energy Outlook 2010) dat de produktie en het gebruik van steenkool in China zal blijven groeien meer dan 2800 miljoen ton olie-equivalent in 2025.
Maar in een recent rapport van Citi Research (onderdeel van Citigroup Global Markets Inc.) wordt een heel ander beeld geschetst. De auteurs zien ontwikkelingen, die erop wijzen dat het steenkoolgebruik in China zal pieken voor 2020 en daarna zal gaan afnemen. De grafiek hieronder komt uit dat rapport en vergelijkt de visie van het IEA met de prognose van Citi Research.

chinacoaldemandcitia

Volgens 2 scenario’s Citi Research (Transition & Deep Transition) ligt het steenkoolverbruik van China in 2020 lager dan in 2012 en 2013.
Als redenen waarom de vraag naar steenkool zal gaan afnemen, noemen de auteurs:
- afnemende economische groei
- betere efficiëntie en benutting van bestaande centrales
- grootschalige overschakeling op duurzame energiebronnen (wind, zon en waterkracht)
NB: de auteurs verwachten dat de Chinese economie zal blijven groeien (4 – 5,5% per jaar)

In 2010 schreven Patzek & Croft dat de Chinese steenkoolproduktie vanaf 2012 niet veel verder kan groeien vanwege geologische en logistieke redenen.
Het rapport van Citi Research zegt dat de groei van het steenkoolverbruik door overheidsbeleid en afnemende economische groei zal gaan krimpen, maar gaat niet in op de geologische en logistieke oorzaken van peak-coal.

Gaat de Chinese CO2-uitstoot dalen?
In de World Energy Outlook van 2012 verwacht het IEA dat de wereldwijde CO2-uitstoot zal oplopen van 30.2 miljard ton in 2010 tot 36.3 miljard tons in 2020. In het Business-As-Usual-scenario verwacht het IEA voor 2013 een CO2-uitstoot van 32 miljard ton. Voor China verwacht IEA in 2020 een CO2-uitstoot van 4.95 miljard ton.
Citi Research denkt dat de Chinese CO2-uitstoot flink lager zal uitvallen. In het Stable Economic Growth scenario zal de CO2-uitstoot in 2020 op 4,02 miljard ton uitkomen. In het Transition-scenario komt de CO2-uitstoot (in 2020) op 3,82 miljard ton. En in het Deep Transition scenario zelfs op 3,55 miljard ton.
En dat is 1,4 miljard ton minder dan het Business-As-Usual-scenario van IEA.
Hieronder een grafiek waarin de scenario’s worden vergeleken.

chinaco2citia

China importeert minder olie dan in 2012

In het eerste half jaar van 2012 importeerde China 140 miljoen ton aardolie ofwel 5,7 miljoen vaten per dag. Over de eerste 6 maanden van 2013 was de import 1,4% lager: 138,17 miljoen ton.
Hoe kunnen we deze daling verklaren?
En wat betekent een lagere olie-import voor China?

Waarom importeert China minder aardolie?
De import van aardolie vertoont de afgelopen jaren een stijgende lijn. In 2012 bedroeg de totale import 276 miljoen ton (57% van het totale olieverbruik)
Als in de tweede helft van 2013 de olie-import ook 1,4% lager zal uitvallen, dan zal China in 2013 slechts 272 ton olie importeren.
In de grafiek hieronder heb ik die prognose alvast maar ingetekend.

chinaoil2013b

Ziet er uit als een echte peakoil-grafiek.

Het kan zijn dat de binnenlandse olieproduktie in China is gestegen, zodat er minder geïmporteerd hoeft te worden. In 2012 was de binnenlandse olieproduktie goed voor 43% van het totale aardolieverbruik.
In de grafiek hieronder kun je zien dat de Chinese olieproduktie de afgelopen jaren gestaag is gegroeid.

chinaoil2013a

Ik heb geen cijfers over de binnenlandse olieproduktie van China. Het is mogelijk dat een grotere binnenlandse olieproduktie de reden is voor een dalende import.
Maar het kan ook zijn dat het verbruik van aardolie in China aan het dalen is en dat men daarom minder olie importeert.

Wat betekent de dalende olie-import voor China?
Een tijdje terug liet ik zien dat China uit 1 ton aardolie 5,7 ton olie-equivalent aan energie kan produceren. Dat komt omdat in China aardolie en aardolieprodukten vooral worden gebruikt om steenkool te winnen.
Als het aardolieverbruik van China afneemt, dan zal dat een groot effect hebben op de totale energieproduktie van China.

In 2012 bedroeg de totale enrgieproduktie in China 2735 miljoen ton olie-equivalent, bij een aardolieverbruik van 484 miljoen ton.
Stel dat het aardolieverbruik in 2013 1,4% lager zal uitvallen en op 477 miljoen ton uitkomt. Dan zal er in China in 2013 ook minder energie geproduceerd worden: 2695 miljoen ton olie-equivalent.

Een daling van de totale energieproduktie zien we ook al in Europa en in de VS. Het energieverbruik van de Europese Unie was in 2012 6,6% lager dan in 2007. In de VS nam het energieverbruik tussen 2007 en 2012 af met 6,9%.
Vroeger of later zal ook in China de energieproduktie pieken en daarna gaan afnemen. Misschien heeft China in 2012 al de energiepiek bereikt en is 2013 het eerste post-peak-jaar.
Er zijn nog meer tekens die erop wijzen dat het Chinese energieverbruik afneemt.

Gaat de Chinese CO2-uitstoot dalen?
Als China minder olie verbruikt en daardoor minder steenkool opgraaft, dan gaat de CO2-uitstoot van China misschien ook afnemen.
De energieproduktie van 2012 (2735 miljoen ton olie-equivalent) zorgde voor een CO2-uitstoot van 9208 miljoen ton.
Een energieproduktie van 2695 miljoen ton olie-equivalent zou in theorie gepaard gaan met een CO2-uitstoot van 9063 miljoen ton. Dat is 1,6% lager dan in 2012.
Het is nog even afwachten en koffiedik kijken. Maar ook in China zijn er Grenzen aan de Groei. En misschien zijn die grenzen in China nu ook bereikt.

peakchina

China maakt van 1 ton aardolie 5,7 ton energie

In 2012 bedroeg het aardolieverbruik in de Verenigde Staten 820 miljoen ton. Die aardolie werd onder andere gebruikt om andere fossiele brandstoffen te winnen: schaliegas, steenkool en olie. En een deel van de olie werd gebruikt om windmolens en zonnepanelen te bouwen.
Totaal verbruikte de VS vorig jaar 2209 miljoen ton olie-equivalent aan energie. Anders gezegd: de Verenigde Staten halen uit elke ton aardolie 2,7 ton olie-equivalent aan energie.

In Nederland verbruikten we vorig jaar 89,1 miljoen ton olie-equivalent aan energie. Daarvoor was 44,1 miljoen ton aardolie nodig. In Nederland maken we van elke ton aardolie 2 ton olie-equivalent aan energie.

Hieronder laat ik in een grafiek de verhouding tussen de totale hoeveelheid opgewekte energie en het aardolieverbruik.

leverage01

In China wekt men met behulp van 1 ton aardolie 5,7 ton olie-equivalent aan energie op. In China wordt de aardolie voornamelijk gebruikt om steenkool te winnen en om windmolens, zonnepanelen en stuwdammen aan te bouwen. Op die manier kan China uit één ton aardolie bijna drie keer zoveel energie halen als wij in Nederland.
Je kunt ook zeggen dat wij in Nederland aardolie gebruiken voor andere dingen zoals chemische industrie, verwarming en vervoer van personen.

Op haar weblog Our Finite World noemt Gail Tverberg de verhouding tussen aardolie en de totaal opgewekte energie, oil leverage, de olie-hefboom.

Tien jaar geleden bedroeg de verhouding tussen de hoeveelheid olie en de totaal opgewekte energie voor China, de olie-hefboom, 4,3.
In de grafiek hieronder zie je dat China en India steeds meer energie weten op te wekken uit één ton aardolie. En dat landen als Nederland, de VS en het Verenigd Koninkrijk hun oliehefboom het afgelopen decennium niet hebben verbeterd.

leverage02

In landen met een grote oliehefboom, China en India, kon de afgelopen jaren het Bruto Binnenlands Produkt (GDP) nog flink groeien. In landen met een kleine oliehefboom (zoals Griekenland) is het BBP gekrompen.

Een grote oliehefboom lijkt dus gunstig voor een land en voor de groei van de wereldeconomie. Maar het maakt een land ook kwetsbaar voor een daling van de olieproduktie.
Als de hoeveelheid beschikbare olie afneemt, zal dat in China enorme gevolgen hebben voor de totale energieproduktie. In Europese landen en in de VS wordt nog veel olie besteed aan andere dingen dan energieproduktie. In die landen kan de oliehefboom nog groter worden, door te stoppen met die verspilling.

Grenzen aan de groei van het steenkoolverbruik, zelfs voor China

Volgens deskundigen zit er nog genoeg steenkool in de aardkorst om het huidige verbruik nog 50 jaar voort te kunnen zetten. Maar daarbij moeten we ons wel realiseren dat de makkelijk winbare steenkool eerder zal opraken.
In Europa is het grootste gedeelte van de steenkool al opgestookt. Maar in Azië, Afrika en Australië ligt nog zeer veel steenkool.
China is de grootste gebruiker van steenkool. Bijna de helft van alle steenkool, die jaarlijks wordt opgegraven, wordt opgestookt in China. In 2011 bedroeg het steenkoolgebruik van China 3,8 miljard ton. De rest van de wereld gebruikte in 2011 4,3 miljard ton.
Het Chinese steenkoolverbruik is sinds 2000 spectaculair gestegen. Van 1,5 miljard ton tot naar schatting 3,9 miljard ton in 2012.

De Chinese overheid wil het gebruik van steenkool niet veel verder laten groeien. Men hoopt in 2015 het steenkoolverbruik te beperken tot 4 miljard ton.

coal

Het gebruik van steenkool moet worden beperkt omdat het transport van steenkool vanuit het westen van China naar het dichtbevolkte industriegebied in het oosten voor grote logistieke problemen zorgt. Het transportcapaciteit over de weg, over het spoor en over rivieren is beperkt en uitbreiding vergt gigantische investeringen.
Verder wil China veel meer elektriciteit gaan opwekken met windmolens.
Men streeft naar een verdubbeling van de capaciteit in 2015.

wind

Het Chinese steenkoolverbruik zal vermoedelijk pieken in 2015 en daarna gaan afnemen. Dit betekent een flinke streep door de plannen van steenkoolexporterende landen zoals Indonesië en Australië. Waarschijnlijk zal China in 2013 al minder steenkool importeren uit Australië en Indonesië.