Klimaatverandering is reëel, maar zijn de klimaatmodellen dat ook?

Dr. David Evans werkte tot 2005 voor het Australische Greenhouse Office. Hij bracht koolstofstromen in kaart.
In de volgende video legt David Evans uit dat:
- de temperatuur de laatste eeuw is gestegen en dat
- CO2 een broeikasgas is.

Dr. Evans is dus geen ‘klimaatontkenner’: hij weet dat het broeikasgas een meetbaar effect heeft op temperatuur van de atmosfeer.
Maar de huidige klimaatmodellen voorspellen veel meer opwarming dan je op grond van CO2 kan verwachten. Dr. Evans legt uit:

De klimaatmodellen gaan ervan uit dat de opwarming door CO2 versterkt zal worden door positieve terugkoppelingen, waterdamp en bewolking.
In de afgelopen 15 jaar is gebleken dat die versterking niet optreedt.
Misschien bestaan de positieve terugkoppelingen niet.

In de tweede video legt David Evans uit waarom klimaatwetenschappers de positieve terugkoppeling overschatten.

De klimaatwetenschappers gaan er ten onrechte van uit dat alle opwarming sinds 1750 te wijten is aan CO2 en de positieve feedbacks.
De metingen wijzen erop dat de positieve feedbacks kleiner zijn. Misschien overheersen de negatieve feedbacks en wordt de opwarming door CO2 door ‘natuurlijke mechanismen’ gecompenseerd.

Dr. Evans legt in deze videos de kern van het klimaatdebat uit.
Iedereen is het er over eens dat het is opgewarmd. Iedereen erkent dat CO2 een broeikasgas is. Het wetenschappelijk debat gaat over de klimaatmodellen en de prognoses van die modellen.

Peak-satelliet: zullen we alle kapotte satellieten vervangen?

Ik blogde al eerder over de dood van Envisat, de Europese aardobservatie-satelliet. De andere satellieten zullen ook ooit uitvallen. Soms valt er één enkel instrument uit, zoals de Advanced Microwave Scanning Radiometer van de AQUA-satelliet. Met dat instrument maten wetenschappers de hoeveelheid zeeijs op bijv. de Noordpool.
Wetenschappers, die milieuvervuiling en klimaatverandering onderzoeken, dreigen hun onderzoeksinstrumenten kwijt te raken. In een tijd van bezuinigingen is het de vraag of er nog veel satellieten zullen bijkomen om de kapotte satellieten te vervangen.
Afgelopen week publiceerde de Amerikaanse National Research Council een rapport over die zorgwekkende ontwikkeling.
Momenteel heeft NASA/NOAA nog 20 werkende observatiesatellieten in een baan om de Aarde. Maar men verwacht dat dit aantal in 2020 gedaald zal zijn tot 6.

Het aantal actieve instrumenten bedraagt momenteel meer dan 100,maar kan in 2020 afnemen tot onder de 30.

Amerikaanse wetenschappers zullen steeds vaker hun toevlucht moeten nemen tot de satellieten en instrumenten van hun Europese collega’s. Totdat ook de Europese satellieten zullen uitvallen.

De satellietwaarnemingen van bewolking, temperatuur en zeeijs begonnen in de jaren 70. En misschien zullen ze in 2025 ophouden. Het tijdperk van de aardobservatiesatellieten duurt dan maar 50 jaar en valt precies samen met de maximale aardolie produktie van de wereld ook wel peakoil genoemd.

Klimaatverandering: een momentopname

Als je wilt weten of het klimaat verandert en hoe snel, dan moet je af en toe een momentopname maken.
Is het in de afgelopen 24 jaar in Nederland veel warmer geworden?

Ik heb eens gekeken naar de eerste 4 maanden van het jaar: januari t/m april.
In 1988 was de gemiddelde temperatuur over de eerste 4 maanden van het jaar 6,1°C. De eerste 4 maanden van 2012 was het gemiddeld 5,6°C in De Bilt.

De laagste gemiddelde temperatuur, 3,3°C, werd gemeten in 1996, het jaar van de laatste Elfstedentocht. De hoogste temperatuur in 2007: 8,6°C.
De paarse lijn in de grafiek is een trendlijn: hij laat zien dat er geen sprake is van een opwarmende trend.
Als je deze grafiek laat beginnen in 1996 en dan zal de software een stijgende trend berekenen. Hetzelfde gebeurt met 1979 of 1963 als beginjaar.

Vorig jaar viel er te weinig neerslag in de winter en het voorjaar. Voor sommigen was dat een teken dat de mens het klimaat verandert.
Dit jaar was de maand april te nat en is er in Nederland sprake van een neerslagoverschot.

Dit wordt door niemand uitgelegd als een teken dat het klimaat door toedoen van de mens verandert.

Het sprookje van de Eldorado-asteroiden

Ik moet altijd meewarig glimlachen om de exotische plannen van ruimtevaart-avonturiers, zoals Richard Branson met zijn toeristische ruimtevluchten. Afgelopen week kwam er een nieuw plan in de media van Planetary Resources Inc.
De avonturiers willen graag heel veel geld van investeerders om ruimtevaarttuigen te bouwen, die naar asteroiden zullen vliegen.
Volgens Planetary Resources Inc. zitten de asteroiden in ons zonnestelsel vol met zeldzame metalen zoals platina. En kennelijk is daar op Aarde zoveel vraag naar, dat het de moeite loont om het in de ruimte te gaan zoeken.

Graven naar de naald in de hooiberg
Metaalertsen uit asteroiden halen is veel duurder dan op aarde dezelfde metaalertsen opgraven.Het grote probleem van de mijnbouw op aarde is de lage opbrengst van de kostbare metalen. De rijkste ertsen zijn al geëxploiteerd: de ertsen, die men nu naar boven haalt, bevatten minder metaal.
In de ruimte zal men ditzelfde probleem ondervinden. Niemand weet welke asteroiden veel van het kostbare metaal bevatten: we weten gewoon niet waar we moeten beginnen te graven. Er zijn duizenden asteroiden en waarschijnlijk zijn de eerste 10 die we bezoeken niet de moeite waard. Zomaar op een willekeurige asteroiden gaan graven is dom.

Van de asteroide terug naar de Aarde?
De volgende vraag is hoe Planetary Resources het erts (of het metaal) van de asteroide naar de aarde gaat transporteren. We willen natuurlijk niet dat er een asteroide van duizenden tonnen neerstort op aarde. Kleine brokken metaal zullen verdampen bij terugkeer in de atmosfeer… en dan heb je nog geen platina in handen.
Planetary Resources zal dus ook een voertuig moeten bouwen dat de opbrengst veilig op aarde kan neerzetten.

Minder zeldzaam betekent minder duur
Door grote hoeveelheden platina op de markt te brengen zal de prijs sterk dalen. Kostbare metalen zijn alleen maar kostbaar vanwege hun schaarsheid.
Je ziet hetzelfde verschijnsel nu op de aardgasmarkt in de VS. Er wordt zoveel schaliegas gewonnen, dat de prijs steeds lager wordt. Het schaliegas kan niet worden opgeslagen en eenmaal geproduceerd moet het ook worden gebruikt. De aardgasprijs is zover gedaald, dat de hoge kosten voor de gaswinning niet meer worden terugverdiend.
Zo zal het ook gaan met het asteroiden-platina. Als de beschikbare hoeveelheid platina verdubbelt, dan zal de prijs ruwweg halveren. Het is de vraag of het dan nog rendabel is om het pltina uit de asteroiden te halen.

Ik ben geen deskundige. Maar op het eerste gezicht lijkt de winning van metaal uit asteroiden onzinnig. Er zijn vast mooiere sprookjes te bedenken over prinsessen met lange blonde haren en stoere prinsen die draken doden met zwaarden

Opwarming klimaat valt nog altijd mee (of tegen)

James Lovelock, de bedenker van de GAIA-hypothese, maakte zich grote zorgen om de stijgende CO2-concentratie en de opwarming van het klimaat. Hij was zo bezorgd om het klimaatprobleem dat hij voorstelde om meer kerncentrales te bouwen en kolencentrales te sluiten. In 2008 voorspelde hij nog dat de klimaatverandering over 35 jaar enorme rampen zou veroorzaken.
Maar de afgelopen 12 jaar stagneert de opwarming en de wetenschapper Lovelock ziet in dat zijn bezorgdheid overdreven was. Tegen het Amerikaanse MSNBC zei Lovelock: ‘We dachten 20 jaar geleden dat we wisten hoe het klimaat werkt, maar nu blijkt dat we veel te weinig weten.’

De eerste 3 maanden van dit jaar was de gemiddelde mondiale temperatuur 0,4°C warmer dan het langjarig gemiddelde (over de periode 1951 – 1980). In 2000 en 2001 was de gemiddelde mondiale temperatuur over de periode januari, februari, maart ook 0,4°C boven het langjarig gemiddelde. (volgens gegevens van GISS)

Ook op de Noordpool valt de opwarming nog altijd mee.
Het ziet er niet naar uit dat we deze zomer een ijsvrije Noordpool zullen krijgen, zoals sommigen in 2007 voorspelden.
Momenteel is de hoeveelheid zeeijs bijna gelijk aan de gemiddelde hoevelheid voor eind april over de periode 1979 – 2000.

Klimaatonderzoekers mogen uitzoeken waarom de opwarming pauzeert. Ik hoop dat ze snel met een verklaring en betere modellen komen.

Wij moeten zo snel mogelijk ons energieverbruik en onze CO2-uitstoot beperken. De fossiele brandstoffen worden steeds moeilijker te winnen en steeds duurder. We moeten anders gaan leven. Niet omdat het klimaat verandert, maar vooral omdat de makkelijk winbare energie opraakt

Bij de dood van Envisat

Envisat was sinds de lancering in 2002 de meest geavanceerde aardobservatie-satelliet. De naam komt van Environment Satellite, de satelliet die het milieu bewaakt. Op 8 april verloor ESA het contact met haar kroonjuweel. Na 10 jaar trouwe dienst gaf de zender er de brui aan. Envisat zal nog jarenlang rondcirkelen zonder gegevens door te zenden.

De gegevens van Envisat werden gebruikt voor meer dan 4000 onderzoeksprojecten, vooral op het gebied van milieu- en klimaatonderzoek. Het smelten van gletsjers en zeeijs, het kappen van regenwoud, het opdrogen van meren werd voor het nageslacht vastgelegd.

Envisat was één van de satellieten, die de stijging van de zeespiegel in de gaten hield. De afgelopen jaren weken de zeespiegelmetingen van Envisat steeds meer af van de andere satellietmetingen (van Jason-2).
Volgens Envisat nam de zeespiegelstijging af tot 0,6 mm per jaar; het langjarig gemiddelde van andere satellieten bedraagt 3 mm per jaar.
Vanaf april 2012 is de Jason-2-satelliet weer de enige satelliet, die de zeespiegel in de gaten houdt.

In de uitzending van ESA Live TV van 13 april wordt gezwegen over de problemen met Envisat. De uitzending gaat over een Envisat-foto van het Tibetaans plateau, een plek waar de klimaatverandering grote gevolgen kan hebben.

Aan de opvolging van Envisat, Sentinel, wordt keihard gewerkt. Kennelijk is er nog geld genoeg om nieuwe satellieten te bouwen. Er worden maar liefst 5 Sentinel-satellieten ontworpen en gebouwd, die nog beter in de gaten kunnen houden hoe de mens de natuur terugdringt en de planeet plundert.
De grondstoffen voor die satellieten moeten nog gewonnen worden. De brandstof, die nodig is voor de lancering, zit nog in de aardkorst. En toch gaan we het weer doen: metaal en kunststof in een baan om de aarde te brengen.
De nieuwe satellieten zijn niet op tijd klaar: de eerste zal pas in 2013 worden gelanceerd.
Envisat zwijgt, gelukkig hebben we de foto’s nog.

vliegtuigwolken in april 2009 gezien door Envisat

Update
Er wordt al gebouwd aan de Sentinel-satellieten, maar er is voorlopig geen geld om ze te besturen en de gegevens te verwerken….