Ugo Bardi’s : Limits to Growth revisited (2011)

Ugo Bardi is professor Fysische Chemie aan de Universiteit van Florence. Hij heeft bijzondere interesse in het ‘schaarser worden van grondstoffen’.
Het afgelopen jaar heeft hij zich verdiept in Limits to Growth (LTG), het apocalyptische boek uit 1972. Daarover schreef hij ‘Limits to Growth revisited’.

In sommige opzichten is, ‘The Limits to Growth Revisited’ een nogal technisch boek. Het gaat in op de controverse die opgelaaid tussen de critici (vooral economen) en aanhangers van systeemdynamica, die werden gebruikt voor de 1972 studie “The Limits to Growth” (LTG). Maar “LTG revisited” is niet alleen een technisch boek. Het vertelt ook het hele verhaal van de LTG studie: hoe het werd bedacht, de politieke reacties, hoe het werd gedemoniseerd en verkeerd begrepen, en de relevantie ervan.

Schrijven van dit boek was boeiend. We hebben allemaal gehoord over de “fouten” die de auteurs van LTG, of hun sponsors, de Club van Rome, zouden hebben gemaakt. Maar LTG was niet “fout”: nergens in het boek 1972 vindt u de fouten die er vaak aan worden toegeschreven. LTG voorspelde nooit rampen, nooit dat specifieke grondstoffen voor een bepaalde datum uitgeput zouden rakend, het boek bevatte geen profetieën van ondergang.

De demonisering van de studie werd grotendeels veroorzaakt door het feit dat het zo nieuw was en zo geavanceerd voor zijn tijd. Daarom werd het op grote schaal verkeerd begrepen, door aanhangers en door tegenstanders. Het onbegrip werd versterkt door een mediacampagne. De truc van deze campagnes is altijd hetzelfde: vind een enkele fout en gebruik deze om het hele concept te demoniseren. Het maakt niet uit dat de fout is echt of niet: of het relevant is of niet. Het is genoeg om het concept van de “fouten” vaak te herhalen en bij het grote publiek in te prenten. Deze methode wordt ook gebruikt om klimaatwetenschap te demoniseren door de statistische truuk van de “hockey stick” als voorbeeld te geven voor alle klimaatonderzoek. In LTG, werd de “fout” gevonden in een paar getallen in één van de vele tabellen in het boek. Er was niets mis met deze nummers, maar het concept van de ‘fouten van de Club van Rome’ werd gemeengoed en is nog steeds wijdverspreid. Het duikt nog iedere keer op wanneer de LTG-studie ter sprake komt.

Inzicht in de werkelijke boodschap van Limits to Growth.
Ten eerste moet je je geest te bevrijden van de legendes die we de afgelopen decennia hebben opgebouwd. Maar je moet ook leren begrijpen hoe complexe systemen zich gedragen. Er bestaat geen vaste toekomst voor systemen zoals de wereldwijde economie; er bestaan alleen trends. Maar deze systemen moeten nog steeds gehoorzamen aan natuurkundige wetten: de grenzen van de natuurlijke hulpbronnen, de eindigheid van het aardoppervlak, de concentratie van broeikasgassen in de atmosfeer. En er zijn de constanten in het menselijk gedrag: vooral onze neiging tot onmiddellijke bevrediging van behoefte zonder daarvan de consequenties voor de toekomst te accepteren.

Alles bij elkaar, dwingen deze factoren het wereld-systeem op een goed gedefinieerd pad naar de toekomst. We kunnen niet precies bepalen wat de toekomst zal zijn, maar we kunnen een scala van trajecten bedenken die laten zien hoe het systeem zich zal ontwikkelen. Het originele LTG onderzoek wees al op de belangrijkste factoren die het gedrag van de wereld-economie sturen. De gecombineerde effecten van uitputting van grondstoffen en milieuvervuiling verminderen geleidelijk het vermogen van het industriële systeem om winst te maken en energie op te wekken. Deze factoren zullen uiteindelijk leiden tot krimp van ’s werelds industriële en agrarische produktie, die op lange termijn ook ‘instorting’ genoemd zal worden. Dit zal later gevolgd worden door krimp (of instorting) van de wereldbevolking.

Het is onmogelijk om exacte data vast te stellen voor deze gebeurtenissen, maar toch, het inzicht dat deze modellen ons biedt, is verbazingwekkend.
De wereldwijde financiële crisis van 2008 kan geinterpreteerd worden als de eerste hint van de voorspelde krimp van de wereldeconomie uit de 40 jaar oude LTG scenario’s.
De dynamische modellen zijn een flexibel instrument, dat het begrip van de wereld om ons heen, verbetert. De 1972 LTG studie was de eerste aanzet daartoe. Eenvoudiger modellen leiden tegenwoordig tot vergelijkbare uitkomsten. De Grenzen aan de Groei zijn reëel.

Meer op Prof. Bardi’s blog, Cassandra’s legacy.

Advertenties

Een gedachte over “Ugo Bardi’s : Limits to Growth revisited (2011)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s