Onze kortstondige obsessie met zelfverbranding

In de 17e, 18e en 19e eeuw kwam zelfverbranding niet voor. Het is erg moeilijk om jezelf met turf, steenkool of olijfolie in brand te steken.

Zelfverbranding van Thich Quang Duc (1963) in Saigon

In de 20e en 21e eeuw is er in bijna elk dorp ter wereld benzine te krijgen. Daarmee is het veel makkelijker. In de jaren 60 staken boedhistische monniken in Vietnam zichzelf in brand als protest tegen de Amerikaanse bezetting van het land. Hun gruwelijke daad kreeg navolging.
Tegenwoordig steken vooral Tibetanen zichzelf in brand uit protest tegen de Chinese overheersing en onderdrukking.

Ik vind dat de media deze vorm van openlijke dramatische zelfmoord moeten negeren.(ik zal er nooit meer over bloggen) Al die aandacht voor deze afschuwelijke wanhoopsdaad leidt tot navolging door labiele personen, die geen uitweg meer zien.
Ik zou liever zien dat wanhopige Tibetanen uit protest in hun nakie de Mount Everest beklommen en daar sterven door bevriezing. Hun lichamen zouden nog tientallen jaren als een ijskoud monument tegen de onderdrukking op de bergtop staan.
Ik hoop dat benzine snel schaars en duurder wordt. Het liefst zo duur, dat zelfverbranding onbetaalbaar wordt.
Aardolie heeft ons veel goeds gebracht. Maar de grootschalige verkoop van benzine is gelukkig een tijdelijk fenomeen, waar binnen afzienbare tijd een einde aan zal komen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s