Peak-satelliet: zullen we alle kapotte satellieten vervangen?

Ik blogde al eerder over de dood van Envisat, de Europese aardobservatie-satelliet. De andere satellieten zullen ook ooit uitvallen. Soms valt er één enkel instrument uit, zoals de Advanced Microwave Scanning Radiometer van de AQUA-satelliet. Met dat instrument maten wetenschappers de hoeveelheid zeeijs op bijv. de Noordpool.
Wetenschappers, die milieuvervuiling en klimaatverandering onderzoeken, dreigen hun onderzoeksinstrumenten kwijt te raken. In een tijd van bezuinigingen is het de vraag of er nog veel satellieten zullen bijkomen om de kapotte satellieten te vervangen.
Afgelopen week publiceerde de Amerikaanse National Research Council een rapport over die zorgwekkende ontwikkeling.
Momenteel heeft NASA/NOAA nog 20 werkende observatiesatellieten in een baan om de Aarde. Maar men verwacht dat dit aantal in 2020 gedaald zal zijn tot 6.

Het aantal actieve instrumenten bedraagt momenteel meer dan 100,maar kan in 2020 afnemen tot onder de 30.

Amerikaanse wetenschappers zullen steeds vaker hun toevlucht moeten nemen tot de satellieten en instrumenten van hun Europese collega’s. Totdat ook de Europese satellieten zullen uitvallen.

De satellietwaarnemingen van bewolking, temperatuur en zeeijs begonnen in de jaren 70. En misschien zullen ze in 2025 ophouden. Het tijdperk van de aardobservatiesatellieten duurt dan maar 50 jaar en valt precies samen met de maximale aardolie produktie van de wereld ook wel peakoil genoemd.

Advertenties

Een gedachte over “Peak-satelliet: zullen we alle kapotte satellieten vervangen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s