Peak-tin: makkelijk winbaar tin raakt op, moeilijk winbaar tin is te duur

tinprijs20082014

In 2011 liep de prijs van tin korte tijd op tot boven de 30000 dollar per ton. N.a.v. een artikel van Dave Cohen schreef ik een blog over Peak-Tin. De tinprijs liep zo hoog op omdat de vraag naar tin (soldeertin voor printplaatjes en conservenblikken) sneller groeide dan de wereldwijde produktie. Drie jaar geleden dacht Dave Cohen dat de jaarlijkse wereldwijde tinproduktie in 2011 zou uitkomen op 366 duizend ton en daarna zou gaan afnemen.

De prijs van tin is inmiddels een stuk lager geworden: ongeveer 20000 dollar per ton. Misschien omdat de vraag naar tin is gedaald. Er worden minder printplaatjes met soldeertin gemaakt voor TV’s en computers. En er worden minder conservenblikken verkocht.
Door die lagere prijs wordt het onrendabel om arme tinertsen en moeilijk winbaar tinerts te exploiteren. De lage tinprijs zou ertoe kunnen leiden dat de produktie van tin gaat afnemen. In de praktijk is dat al aan het gebeuren.

De hoogste mondiale jaarproduktie, peak-tin, dateert van 2007. Toen bedroeg de mondiale produktie volgens de statistieken van de British Geological Survey ruim 340 duizend ton geproduceerd. In 2012 was de produktie 12% lager dan in 2007: ruim 300 duizend ton. Over 2013 heb ik geen cijfers kunnen vinden.

Schermafbeelding 2015-01-04 om 14.05.29

Kennelijk kon de wereld zich in 2012 minder tin permitteren dan in 2011.
In 2007 was de tinprijs 16000 dollar per ton en bedroeg de waarde van de wereldtinproduktie: 5,50 miljard dollar.
In 2011 bij een tinprijs van gemiddeld 26000 dollar per ton kwam de waarde van de mondiale tinproduktie tussen 7,9 en 8,0 miljard dollar uit.
in 2012 was de tinprijs gemiddeld 21000 dollar per ton en bedroeg de waarde van de mondiale jaarproduktie: 6,3 miljard dollar.
Bij een tinprijs van 30000 dollar per ton is er in de wereldeconomie een verandering in gang gezet, die ertoe leidt dat er minder tin nodig is. Misschien werd het bij 30000 dollar per ton interessant om meer tin terug te winnen uit afval (recycling). Misschien heeft men een goedkoper alternatief gevonden voor conservenblikken. Feit is dat de vraag naar tin nu lager is dan in 2007 en 2011. Mijnbouwbedrijven laten het moeilijk winbare en dure tin in de grond zitten. Ze produceren minder tin en krijgen daar een lagere prijs voor.
Ik ga ervan uit dat de maximale tinproduktie van 2007 (340 duizend ton) nooit meer overtroffen zal worden.

Bij aardolie zie je eenzelfde ontwikkeling. Door de hoge olieprijs van de afgelopen jaren is er iets veranderd in de wereldeconomie. We zijn met zijn allen op zoek gegaan naar oplossingen om te besparen op de olie-uitgaven. En dat is vrij aardig gelukt: door de afnemende vraag is er nu een overproduktie aan aardolie. De olieprijs is flink gedaald en die lagere prijs zal olieproducenten dwingen om moeilijk winbare olie in de bodem te laten zitten.

5 gedachten over “Peak-tin: makkelijk winbaar tin raakt op, moeilijk winbaar tin is te duur

  1. Hans

    mooi stukje Hans.

    Ik ben het boek Extracted van Ugo Bardi aan het lezen en wat me opvalt is dat het voor de meeste aardmetalen nog best redelijk meevalt eigenlijk. Natuurlijk zijn er kritische bij maar het grootste probleem zit hem toch in de energie(en geld, kapitaal) om ze te (kunnen)blijven benaderen, winnen en transporteren. Ook kunnen sommige grondstoffen door andere verzet(redelijk) worden. Recycling daarentegen valt wel vaak nogal tegen, omdat men te zeer met legeringen werkt, hierdoor neemt de puurheid zeer snel af. Wel is duidelijk dat men zal moeten gaan minderen.

    Het is me goed duidelijk geworden(uit dit boek), dat de tijd waarin we nu leven(1900 tot heden) uniek is in de menselijke geschiedenis(voor zolang dit duurt). De kans dat de mensheid dit ooit nog hierna op een grote schaal weet op te bouwen is nagenoeg nihil. Jammer dat dit besef tot veel mensen niet doordringt.

    PS: over Tin staat niet zoveel in dat boek, dus dit is een mooie aanvulling!.

    1. Paradoxnl

      Hans,

      Schrijft Ugo Bardi ook over het uitgeput raken van mijnen met hoge concentraties aan voor de maatschappij belangrijke en veelgebruikte aardmetalen?
      Volgens de zogenaamde grondstoffenpiramide zit er van de meeste aardmetalen genoeg in de aardbodem, maar dat het overgrote deel van de meeste aardmetalen in lage concentraties in de bodem voorkomen en slecht een klein deel in hoge concentraties. Dat de mijnen met hoge concentraties aan aardmetalen meer en meer uitgeput beginnen te raken en er noodgedwongen meer en meer gebruikt gemaakt dient te worden van mijnen met beduidend lagere concentraties aan beoogde aardmetalen. Dat ondanks betere technologie en meer efficiente werkwijzen het steeds meer energie kost om de mineralen te mijnen. Dat zoals je hierboven al opmerkte het grootste probleem in de energie (en geld, kapitaal) zit.

  2. Hans

    Paradox,

    Ik heb het boek nog niet uit(lees af en toe) maar daar heeft hij het zeker over. Er is van veel dingen nog best (erg) veel, echter de vraag gaat zijn of dat nog toegankelijk zal zijn ivm met het afnemen van de fossiele brandstoffen in de toekomst. Daar ligt toch de grootste uitdaging(en wat het mag kosten natuurlijk). Deminishing returns.
    Hij plukt enkele belangrijke eruit, bijvoorbeeld: Nikkel, Zink, Lithium, Goud, Zilver en de Platinum groep(6 stuk) en gaat daar diep(er) op in. Hij beschrijft ook veel van de oudheid en dan zie je dat het bijna altijd grondstoffen en/of een surplus aan energie, de achterliggende reden is/was dat een land of imperium groot kon worden.

    Deze video, destijds door jou of Hans Verbeek geplaatst vat veel samen. Ik vond dat erg goed:

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s