Peakoil in Indonesië: is meer palmolie een duurzame oplossing?

In elk olieproducerend land wordt vroeger of later de maximaal haalbare produktie, peakoil, bereikt. Indonesië bereikte in 1992 peakoil.
Sinds 1992 is de olieproduktie langzaam aan het afnemen. In de grafiek hieronder (afkomstig van de website Trading Economics) is de afnemende olieproduktie over het afgelopen decennia weergegeven.

Schermafbeelding 2015-05-26 om 12.02.56

Gemiddelde dagelijkse olieproduktie in Indonesië (x 1000 vaten per dag) tussen 1982 en 2015

Sinds 2004 is de olieproduktie in Indonesië onvoldoende om in de eigen binnenlandse olieconsumptie te voorzien. Vanaf 2004 is Indonesië dan ook een netto-importeur van aardolie.

Om minder aardolie te hoeven importeren begon Indonesië op grote schaal biobrandstof in de vorm van palmolie te produceren. Een flink deel van die palmolie wordt geëxporteerd en o.a. in Europa tot biobrandstof verwerkt. De rest wordt in Indonesië zelf omgezet in biodiesel.
In de grafiek hieronder zie je hoe sterk de produktie van palmolie is gestegen.

Schermafbeelding 2015-05-26 om 13.51.32

De rode lijn in de grafiek geeft het stijgende binnenlands verbruik weer.
De bron voor de grafiek is dit artikel van Indonesia-investments.
In dat artikel staat ook te lezen, dat de Indonesische regering de subsidie op de produktie van biobrandstof wil verhogen.
Door de daling van de aardolieprijs kampt palmolie-sector in Indonesië met dalende vraag naar palmolie. De prijs voor palmolie is indirect gekoppeld aan de aardolieprijs. De producenten worden gedwongen om hun prijs te verlagen.
In de laatste 12 maanden daalde de prijs voor een ton palmolie met 28% tot $592.

Schermafbeelding 2015-05-26 om 16.24.49

De subsidie is een indirecte subsidie voor de palmolieproducenten.

Is palmolie een duurzame oplossing?
Voor de aanleg van palmolie-plantages is al heel veel tropisch regenwoud, de natuurlijke vegetatie van Indonesië, gekapt. De palmolie-produktie kan alleen groeien door meer regenwoud te kappen. De groei van de palmolie-produktie wordt vroeger of later beperkt door de hoeveelheid regenwoud, die men nog kan kappen.
Het kappen van het regenwoud leidt tot een verlies aan biodiversiteit. Diersoorten die in hun voortbestaan bedreigd worden zijn: Orang Oetans, de Sumatraanse olifant en de Javaanse neushoorn.
Het verwijderen van de complexe vegetatie van het regenwoud maakt de bodem kwetsbaar voor erosie. De bodem van het regenwoud is vaak arm aan mineralen: die mineralen zitten in de levende vegetatie die tot tientallen meters hoogte groeit. Om de opbrengst aan palmolie te vergroten wordt vaak kunstmest gebruikt. Hierdoor wordt de bodem ongeschikt voor de regenwoud-vegetatie, die er oorspronkelijk groeide. Door de dalende prijs voor palmolie zullen de producenten proberen om nog hogere opbrengsten per hectare te halen door nog meer kunstmest te gebruiken.
De subsidie op palmolie is een voorbeeld van korte-termijn denken. De regering wil in de komende jaren de produktie van (bio)brandstof verhogen en de rijke en machtige palmolieproducenten tevreden houden. Op de langere termijn betekent het platbranden en kappen van het regenwoud een ecologische ramp voor de Gordel van Smaragd.

2 gedachten over “Peakoil in Indonesië: is meer palmolie een duurzame oplossing?

  1. Bert Pijnse van der Aa

    Dit raakt mij in het hart. Verwoesting van de laatste tropische wouden voor ons gerief, terwijl mensen in het land zelf verstoken blijven van spijsolie. En dat allemaal dankzij de ‘ groene beweging “. Ik heb hierover ook iets gezegd op een vorig artikel. Onder druk van deze beweging werd op Europees niveau besloten dat vanaf 2007 1,25 % biodiesel zou worden bijgemengd bij dieselolie. U begrijpt dat zijn gigantische hoeveelheden. Palmolie vormt een van de grondstoffen daarvoor en daarvoor worden de laatste oerwouden van deze aarde, oa de habitat van de Oerang Oetang, gekapt omdat wij dat willen. In een vorig leven was ik meubelmaker, maar had besloten dat ik geen tropische houtsoorten meer zou gebruiken, want er was al zoveel uitgeroeid, zoals bijvoorbeeld het Cubaanse mahonie dat, zoals u wellicht weet, in de Biedermeyer periode, eind 19de erg populair was. Nu worden in Midden Amerika, El salvador , Nigaragua, ware oorlogen uitgevochten om de laatste resten Mahonie ( luxe jachten ). In de gematigde gebieden, waaronder Mianmar ( Birma ) is de teakhout allang uitgeroeid en nu worden Amerikaanse bossen geplunderd om het hout op gestoken in energiecentrales met een negatief rendement. En dat alles, zodat wij hier trots kunnen verkondigen dat wij toevallig ‘duurzaam’ bezig zijn. Het is werkelijk bij de beesten af.
    En dat alles met dank aan Greenpeace.
    http://nl.wikipedia.org/wiki/Biodiesel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s