Tagarchief: neokolonialisme

Ebola-crisis misbruikt om land van Liberiaanse dorpelingen in te pikken

Tijdens de Ebola-crisis in Liberia, van augustus 2014 tot november 2014 organiseerde palmolie-producent Golden Veroleum op het platteland bijeenkomsten waar dorpelingen onder druk werden gezet om pachtovereenkomsten te tekenen. Lokale stamhoofden en gezagsdragers woonden de bijeenkomsten bij en hielden een toeziend oog op de ondertekening van de documenten. Oppositie werd in de kiem gesmoord door intimidatie. Soms waren er ook gewapende politie-agenten aanwezig.

De slecht geïnformeerde en ongeletterde dorpelingen tekenden vaak een pachtovereenkomst voor land dat zij al decennialang bewerkten en verzorgden. Meestal onder druk van de lokale autoriteiten en meestal door middel van een vingerafdruk. De overeenkomsten geven Golden Veroleum, onderdeel van het Indonesische Golden Agri-Resources, het recht om 98 jaar lang het land te gebruiken voor palmolie-plantages. Totaal bezit Golden Veroleum nu pachtovereenkomsten voor 2600 km² vruchtbare grond in het zuidoosten van Liberia.

In Liberia is het bezit van grond niet duidelijk geregeld in de wet. De grond rond een dorpje wordt beschouwd als het gemeenschappelijk eigendom van de dorpelingen. Maar door de afgedwongen pachtovereenkomsten raakten naar schatting 41 duizend Liberianen hun landbouwgrond kwijt. De beloften van Golden Veroleum om als tegenprestatie scholen en ziekenhuizen te bouwen en wegen aan te leggen is het bedrijf nog niet nagekomen.

De organisatie Global Witness schreef een uitgebreid rapport over deze landroof. In dat rapport staat o.a. dat Golden Veroleum tijdens de Ebola-crisis veel meer bijeenkomsten organiseerde. Precies in de tijd toen kritische, hoogopgeleide Liberianen en Westerse hulpverleners de argeloze dorpelingen niet konden bijstaan en beschermen tegen de landroof.
In een artikel in de New York Times ontkent de directeur van Golden Veroleum, David Rothschild, die beschuldiging. De campagne was al in 2013 gepland en voorbereid, zegt hij.

Ook in andere Afrikaanse landen worden grote stukken landbouwgrond verpacht aan palmolieproducenten voor de aanleg van palmolieplantages. Of er worden bossen gekapt voor palmolieplantages.

In Europa wordt steeds meer palmolie ingevoerd; o.a. voor de produktie van biobrandstof.
Nederland importeert de laatste jaren tussen de 2 en 2,5 miljoen ton ruwe palmolie.

Schermafbeelding 2015-08-04 om 21.28.24

Omdat palmolie een grondstof is voor biobrandstof is de prijs van palmolie indirect gekoppeld aan de prijs van aardolie. In navolging van de olieprijsdaling, is ook palmolie afgelopen jaar 20% goedkoper geworden. Door deze prijsdaling is het zeer onwaarschijnlijk dat de Liberianen op het platteland ooit de vruchten zullen plukken van het verpachten van hun landbouwgrond.
Dit soort praktijken is gewoon neokolonialisme.

Zie verder: een soortgelijk verhaal van Friends of the Earth International

Waar moslim-extremisten zijn, komen vanzelf drones, ook in Nigeria

In de zomer van 2011 informeerde Africom, een onderdeel van de Amerikaanse strijdkrachten dat de inzet van troepen in Afrika coördineert, de Nigeriaanse president Goodluck Jonathan over de mogelijkheid om Amerikaanse drones te gebruiken in de strijd tegen de moslimterroristen van Boko Haram. De Nigeriaanse regering ging niet in op het aanbod.
Maar in het voorjaar van 2014 is het eindelijk zover: er vliegen Amerikaanse drones rond boven Nigeriaans grondgebied. Ze helpen in de zoektocht naar de 250 schoolmeisjes, die ontvoerd werden door …. Boko Haram.

Er vliegen al langer Amerikaanse drones boven Somalië, waar de islamitische terreurbeweging Al Shabab de veiligheid en stabiliteit bedreigt.Schermafbeelding 2014-05-18 om 16.29.31 Ook boven Niger vliegen drones, om de terroristen van Al Qaeda in Mahgreb in de gaten te houden. Verder heeft de VS ook drones gestationeerd in Marokko, Senegal, Burkina Faso, Oeganda and Djibouti.

De meeste drones zijn niet bewapend en maken observatievluchten om in kaart te brengen waar zich gewapende moslimextremisten bevinden. Maar als er in een land eenmaal drones zijn gestationeerd, dan kunnen ze heel makkelijk worden uitgerust met Hellfire-raketten of zwaardere bommen.

Het aantal landen waar Amerikaanse drones zijn gestationeerd neemt alleen maar toe. Africom heeft nog nooit besloten om drones uit een land terug te halen.

Nu worden er dus ook drones (ongewapende drones) ingezet in Nigeria.
Boko Haram heeft door het kidnappen van 250 schoolmeisjes de weg vrijgemaakt voor die inzet. Door de kidnapping heeft Boko Haram de VS en de Nigeriaanse regering een perfect excuus gegeven voor de inzet van dat hypermoderne wapentuig.

Michelle-Nigeria-Twitter

En als de First Lady, Michelle Obama, het een goed idee vindt om drones in te zetten, dan gaat haar man, Nobelprijswinnaar Barack, de miljoenen verslindende missie niet tegenhouden.
Africom is erg blij dat het dan toch eindelijk gelukt is.

Africom lijkt een Amerikaanse poging om Afrikaanse landen te kolonialiseren. Kijk naar de YouTube-filmpjes van Africom en vorm daar zelf maar een mening over.

En zou je er van vinden als Rusland aanbood om met militairen te helpen zoeken naar de ontvoerde schoolmeisjes….

Kolonialisme in de 21e eeuw

Het kolonialisme is weer helemaal terug van weggeweest. De VS heeft een grote militaire macht ontplooid in het Midden-Oosten (en Afghanistan) om te zorgen dat China de kostbare aardolie niet wegkaapt.
Nederland heeft zich ten doel gesteld om christelijke westerse beschaving bij te brengen aan de woeste barbaren in Afghanistan, zoals we ook Afrikanen en Indonesiërs beschaving wilden bijbrengen.
De rest van Europa en een paar Aziatische industrielanden zijn bezig Afrika op te delen in kavels voor de produktie van voedsel en biobrandstof.
De landroof neemt enorme proporties aan. Tot 2009 groeide de hoeveelheid Afrikaanse landbouwgrond in buitenlandse handen jaarlijks met 4 miljoen ha. In 2009 werd maar liefst 60 miljoen ha. grond verpacht aan mogendheden en bedrijven van buiten Afrika, een gebied ter grootte van Frankrijk.

Een paar voorbeelden (klik voor vergroting):



Deze ‘ontwikkelingsprojecten’ in Afrika worden opgezet met de beste bedoelingen. Men wil zogenaamd de landbouw verbeteren, zodat de opbrengst per hectare hoger wordt. Dit alles om de almaar groeiende wereldbevolking te kunnen voeden. Maar de opbrengsten zullen op de wereldmarkt worden verhandeld en komen daarna niet terecht bij de lokale bevolking.
Belangrijke investeerders in Sierra Leone zijn Addax Bioenergy uit Zwitserland en Quifel International Holdings (QIH) uitPortugal. Sierra Leone Agriculture (SLA) is een onderdeel van Crad-l (CAPARO Renewable Agriculture Developments Ltd.) uit het Verenigd Koninkrijk, verbonden aan het Tony Blair African Governance Initiative.

Het Nederlandse pensioenfonds APG schijnt ook in Afrikaanse landbouwgrond te beleggen.
Krijgen de Afrikaanse landen een redelijke vergoeding voor de verpachting van hun land? Nee, dus.
In Sierra Leone moet volgens de officiele richtlijnen $12 per hectare worden betaald. In sommige streken in Ethiopië wordt slechts $6,75 per ha. betaald.
Ter vergelijking: in Brazilië en Argentinië zijn bedragen van $5000 – $6000 per ha. normaal.

Dit kan zo niet blijven doorgaan. Er komt een moment dat de bewoners ‘NEE’ zullen zeggen tegen de aalmoes en de buitenlandse pachters.

bron: Bruce Krasting
meer over de landroof in Afrika: farmlandgrab.org en het Oakland Institute
zelfs in Australië komen buitenlandse investeerders landbouwgrond huren / zonne-energie oogsten

Wij zijn beter in landbouw: Afrikaanse boertjes opgerot

SOUMOUNI, Mali — De vreemdelingen kwamen verontrustend nieuws brengen aan de kleine boertjes. De landbouwgrond, die ze van hun voorouders geërfd hadden, wordt voortaan beheerd door kolonel Muammar el-Qaddafi, de leider van Libië. De boeren moeten vertrekken.
“We kregen te horen dat dit het laatste regenseizoen is dat we dit land bebouwen. Het schijnt nu van Qaddafi te zijn; de huizen zullen gesloopt worden en wij moeten weg”, zegt de 73-jarige dorpsoudste, Mama Keita.

In heel Afrika en andere ontwikkelingslanden is een grote jacht op landbouwgrond gaande. Boeren zijn stomverbaasd als de grond, die al generaties door dezelfde families wordt bebouwd, plotseling door de regering verpacht blijkt te zijn.
Afrikaanse regeringen besluiten vanuit de hoofdstad om landbouwgrond tegen bodemprijzen voor tientallen jaren te verpachten aan private investeerders en buitenlandse regeringen.

De VN en de Wereldbank zeggen dat deze praktijk, mits rechtvaardig uitgevoerd, voedselproduktie kan verbeteren door schaalvergroting van de landbouw.
Anderen veroordelen deze neokoloniale landroof, waarbij dorpen worden verwoest en de oorspronkelijke bewoners worden verjaagd. Het worden vluchtelingen zonder land en inkomen.Tot overmaat van ramp wordt de opbrengst van het ‘geroofde land’ vaak geëxporteerd naar rijke landen.

Voormalig secretaris-generaal van de VN, Kofi Anan, werkt nu aan verbetering van de Afrikaanse landbouw. Hij zegt:’Iedereen maakt zich zorgen over voedseltekorten en terecht. Maar dit lijkt op uitbuiting. Het Westen heeft Afrika al eerder opgedeeld, dit mag geen tweede keer gebeuren.’

Abou Sow, vertegenwoordiger van de regering van Niger, zegt: ‘Als je de plaatselijke bevolking het land laat beheren, dan zie je geen ontwikkeling. Ze produceren alleen wat ze zelf nodig hebben. De overheid heeft geen mogelijkheden om de landbouwproduktie te verbeteren.’
Hij noemde een rij landen en de produkten waarvoor men belangstelling heeft:
China en Zuid-Afrika willen suikerriet; Libië en Saoedi-Arabië willen rijst; verder Canada, België, Frankrijk, Zuid-Korea, India, Nederland and multinationale organisaties zoals de West African Development Bank.

Volgens de Wereldbank werd er in de eerste 11 maanden van 2009, 445154 km^2 (vierkante kilometer) landbouwgrond, 1,2 maal de oppervlakte van Duitsland, internationaal verpacht. Meer dan 70% daarvan in Afrika (m.n. Soedan, Mozambique en Ethiopië).
De Wereldbank haalde haar gegevens vooral van de website farmlandgrab.org, omdat regering terughoudend zijn om deals openbaar te maken.

De kleine boertjes in Soumoun in Mali begrijpen inmiddels dat de Libiërs de opbrengst van het land zullen exporteren naar Libië. De inwoners van Mali zullen niet van de verhoogde opbrengsten profiteren.

Lees meer (in het Engels) op de NY Times-website