Tagarchief: oceanen

Opwarming van de Atlantische Oceaan lijkt gestopt

In de periode 1980-2005 steeg de gemiddelde temperatuur van het zee-oppervlak van de Atlantische Oceaan. Met de Climate Explorer van het KNMI heb ik gekeken naar de temperatuur van het zee-gebied tussen 30° en 70° Noorderbreedte en 15° en 60° Westerlengte.
Dat gebied heb ik in onderstaande kaart met een gele rechthoek aangegeven.

Schermafbeelding 2015-03-02 om 20.38.24

De gemiddelde temperatuur van dat zeegebied steeg tussen 1981 en 2003 van 13,6°C naar 14,2°C.

tsisstoi_v2_-60--15E_30-70N_n_1980-2002_1980-2001yr0

De dikke groene lijn in de grafiek geeft het voortschrijdend gemiddelde over 10 jaar weer.

Maar als je kijkt naar de metingen van de afgelopen 12 jaar, dan is de gemiddelde temperatuur van dat stuk Atlantische Oceaan niet verder gestegen.

tsisstoi_v2_-60--15E_30-70N_nyr0

Sterker nog: de groene lijn van het voortschrijdend gemiddelde lijkt na 2007 iets te dalen.

Waarom treedt er een trendbreuk op na een opwarmingsperiode van ongeveer 20 jaar?
Welke factoren (natuurlijk of menselijk) houden de temperatuur van het zee-oppervlak van de Atlantische Oceaan al 10 jaar lang min of meer constant, in een tijd dat een verdergaande opwarming werd verwacht?
Wat kunnen we voor de komende 10 jaar verwachten?
Meer opwarming? Of een geleidelijke afkoeling?

My beach: schuifel het strand schoon

mb

Volgende week doe ik mee met de My Beach Cleanup Challenge: een actie om de Nederlandse stranden zwerfafval-vrij te krijgen.

Langs de Nederlandse kust ligt 350 km strand. En het zwerfaval dat mensen daar achterlaten komt voor een groot deel terecht in de zee. Door het strand schoon te maken en te houden, voorkomen we vervuiling van de zee.
Tijdens de actie wordt het strand schoongemaakt en wordt aan de badgasten op het strand uitgelegd waarom zwerfafval een groot probleem is.

cleanup2

Je kunt de actie steunen door zelf mee te doen met een etappe.
Of door afval te kopen.
Of door één van de deelnemende strandpaviljoens te bezoeken.
En ik hoop dat je zelf nooit zwerfafval achterlaat, niet op het strand, maar ook niet op andere plaatsen.

Walvissen: drijvende zonnepanelen in de oceaan

Van al het zonlicht dat het aardoppervlak bereikt, komt 70% terecht op zeewater. Het lijkt dus slim om drijvende zonnepanelen te maken, die de zonne-energie voor ons kunnen omzetten in elektriciteit. Gelukkig heeft Moeder Natuur al iets anders bedacht om de zonne-energie, die in de oceaan terechtkomt op te vangen.

Kleine eencellige algen vangen de zonne-energie op en zetten dat om in hoogwaardige koolwaterstoffen. De algjes worden opgegeten door kleine diertjes, zoöplankton. En dat plankton wordt opgegeten door vissen en door walvissen.
De walvissen staan aan de top van de voedselpyramide in de oceaan. In de gigantische walvislichamen wordt de zonne-energie, die op het oceaanoppervlak viel opgeslagen.

In de 18e en 19e eeuw werden walvissen gevangen om die zonne-energie in de vorm van walvisolie te oogsten. Men gebruikte deze ‘biobrandstof’ vooral in olielampjes.
Aan het eind van de 19e eeuw werd de walvisjacht onrendabel door de ontdekking van aardolie.

Helaas begint de aardolie op te raken en de mens gaat op zoek naar ‘klimaatneutrale’ biobrandstof. Palmolie, soja-olie, jojoba-olie en kippenvet worden al omgezet in bruikbare brandstof. Het zal niet lang duren of iemand komt op het idee om de geconcentreerde zonne-energie in walvisolie te gaan oogsten.

Het lijkt mij geen goed idee. Ik ga liever lopen, dan dat ik in een auto stap, die aangedreven wordt door walvisdiesel.