Tagarchief: parijs

De grote terrorisme-show

Rob Wijnberg van De Correspondent schreef een column waarin hij de telkens terugkerende terreuraanslagen in Westerse steden vergeleek met de klassieke film Groundhog Day. In die film beleeft journalist Bill Murray telkens opnieuw dezelfde dag. Elke ochtend als Murray wakker wordt is het weer 2 februari en moet hij voor een televisiestation dezelfde reportage maken.

Brussels-terrorists-725x375

Toen ik afgelopen dinsdag van de aanslagen in Brussel hoorde, dacht ik ook… het wordt weer zo’n zelfde dag. Een dag vol met hijgerige berichten over de kans op meer aanslagen, over de daders en het aantal slachtoffers en over voortvluchtige handlangers. Je hoort dezelfde mensen dezelfde dingen zeggen als vorig jaar: “Het komt nu wel heel dichtbij” of “Het is een aanval op onze manier van leven”.
Nog dagenlang zien we in de media de nieuwste aflevering van de grote terrorisme-show:
foto’s van bebloede slachtoffers, zwaarbewapende agenten, die huiszoekingen doen en pleinen vol met bloemen, waxinelichtjes en medelijden.

Het ergste van de terrorisme-show vind ik de deskundigen en politici, die kennelijk precies weten waarom de aanslagen gepleegd worden. Ze draaien consequent hetzelfde verhaal af. De daders zijn altijd geradicaliseerde moslims, die meestal hebben gevochten in de Syrische burgeroorlog. Bij terugkeer in Europa worden ze wel in de gaten gehouden door de politie en geheime dienst, maar de geradicaliseerde jongens slagen er toch altijd in om kalasjnikovs en munitie te kopen en in hun keuken explosieven te maken. Dat vind ik onderhand al een beetje ongeloofwaardig worden.
Als de politie de huizen van de terroristen doorzoekt vinden ze steevast een IS-vlag, het ultieme bewijs. En bij onderzoek van de computers blijken de daders veel jihadistische websites te bezoeken en een testament of rechtvaardiging te hebben geschreven.
We gaan er maar vanuit dat de politie en de deskundigen niet liegen en dat de terroristen gewoon slordig zijn om zoveel bewijs achter te laten.

In de dagen na de aanslagen worden andere onderwerpen in verband gebracht met de aanslagen. Sommige mensen proberen de aanslagen voor hun eigen karretje te spannen. De geheime diensten vragen om meer bevoegdheden. De Turkse president Erdogan kan zichzelf op de borst kloppen dat hij de terroristen tegenhoudt. En de voorstanders van een associatieverdrag met Oekraïne zeggen dat we met een NEE-stem op 6 april de terroristen in de kaart spelen.

Net als bij een succesvol televisieprogramma hoeven we niet lang te wachten op de volgende grote terrorismeshow. Soms zit er 6 weken tussen twee aanslagen en soms 6 maanden. Maar je kunt er zeker van zijn dat er weer een soortgelijke aanslag zal komen gepleegd door hetzelfde type dader.
De reeks van succesvolle terreuraanslagen kun je ook heel goed vergelijken met de reeks IS-onthoofdingsfilmpjes uit 2014. Telkens hetzelfde ritueel, maar iedere keer hadden de slachtoffers een andere nationaliteit. Het gevolg was dat steeds meer landen met de Westerse coalitie in Irak en Syrië gingen bombarderen. Toen er een Jordaniër gedood werd, ging ook Jordanië meebombarderen.
De aanslagen zijn ook elke keer in een ander land: Canada, Australië, de VS, Frankrijk en nu België.

1408576884000-Foley

Uiteindelijk stopte IS met het maken van onthoofdingsfilmpjes. Het shock-effect nam bij iedere volgende onthoofding af. De laatste filmpjes veroorzaakten nauwelijks nog opschudding en verontwaardiging. Deskundigen begonnen te suggereren dat de onthoofdingen niet echt waren.

Ik hoop dat het ook zo zal gaan met de grote terrorisme-show. Dat bij de volgende aanslag meer mensen zullen reageren zoals Rob Wijnberg: met een diepe zucht de TV uitzetten en de eerste paar dagen uit laten. Als we murw geworden zijn voor de aanslagen, geen waxinelichtjes meer aansteken en niet meer naar de politici en deskundigen luisteren, dan houden de aanslagen misschien eindelijk op.

Het flinterdunne bewijs: een flinterdunne identiteitskaart

In 1985 pleegden terroristen in België aanslagen op supermarkten. De groep terroristen schoot bij 3 overvallen 16 mensen dood. De groep werd de Bende van Nijvel genoemd en wordt ook verdacht van een reeks moorden in 1982 en 1983. Na 30 jaar heeft de Belgische politie nog geen enkel idee, wie de mannen uit de Bende van Nijvel waren.
In Amsterdam worden regelmatig criminelen doodgeschoten door concurrenten. De Nederlandse justitie vindt nooit direct bewijsmateriaal om de moordenaars te identificeren. Justitie belooft criminelen strafvermindering in ruil voor belastende getuigenverklaringen.
Bij andere geruchtmakende moordzaken zie je hetzelfde: de moordenaars laten nooit hun identiteitsbewijs achter.

Voor terroristen gelden andere regels.
Bij de aanslag op het kantoor van Charlie Hebdo in Parijs werd wel een identiteitskaart gevonden. De politie had geluk dat een van de 2 daders ’s ochtends toen hij op pad ging zijn identteitsbewijs meenam. Het is extreem toevallig dat die terrorist een gat in zijn zak had, zodat het identiteitskaartje uit zijn zak gleed en in de auto bleef liggen.
Bij mij gaat dan een alarmbel rinkelen.
De identiteitskaart kan ook neergelegd zijn om de politie op een dwaalspoor te brengen.

B6z0ivDCUAAS3sq

In de media hoor je die suggestie niet. Men gaat er van uit dat de unieke vondst van een unieke identiteitskaart waterdicht bewijsmateriaal is.
Ik vind het flinterdun bewijsmateriaal, dat zeer sceptisch bekeken moet worden.

Op 11 september 2001 kreeg een Newyorkse politieman in de buurt van de brandende Twin Towers een paspoort in de handen gedrukt. Later die dag bleek dat het paspoort van Satam Al Suqami was, een van de kapers, die aan boord van zou zijn geweest van het vliegtuig dat de zuidelijke WTC-toren binnenvloog.
Het is niet bekend wie het paspoort van Al Suqami inleverde bij de politieman. Misschien was het Al Suqami zelf wel. Als het paspoort de vliegtuigcrash en de verwoestende vuurbal zonder enige schade kon doorstaan, dan is het ook mogelijk dat Satam Al Suqami helemaal niet in het vliegtuig zat.

Satam_al-Suqami_VISA

Na de aanslag op het kantoor van Charlie Hebdo meldde de Franse politie dat naast de broers Cherif en Said Kouachi, ook de jonge Hamyd Mourad betrokken was bij de aanslag.
De Franse politie moet maar eens uitleggen waarom zij meenden dat Hamyd Mourad een terrorist is, die iets te maken heeft met de aanslag. De jongen bleek niet eens in Parijs te zijn op het moment van de aanslag en is toevallig de zwager van een van de broers Kouachi.
Had men ook een identiteitskaart van Hamyd Mourad gevonden ?
Zijn er nog andere zwagers of familieleden van de broers Kouachi ten onrechte als verdachte aangemerkt?

Ik raad iedereen aan om zeer voorzichtig met identiteitsbewijzen om te gaan. Je wilt niet dat je identiteitsbewijs gevonden wordt op de plek waar een misdrijf of aanslag is gepleegd.