Tagarchief: rusland

Mooie Yulia, de MH17 en de gewone burgers van Oekraïne

Een jaar geleden zagen we bijna allemaal de professioneel gemaakte videoclip van de mooie Yulia Marushevka. Ze riep de rest van de wereld op om de opstand van (een deel van) het Oekraïnse volk tegen de corrupte dictator Janoekovitsj te steunen.

Het filmpje bleek te zijn gemaakt met de steun van de Amerikaanse National Endowment for Democracy. Later bleek dat de VS ook op andere manieren probeerde om in Oekraïne en op het Westen gerichte regering aan de macht te krijgen.
De opstand werd een succes. De dictator moest vluchten en er kwam een nieuwe op het Westen georiënteerde regering, met daarin politici uit het lijstje van de Amerikaanse onderminister Victoria Nuland.

De opstand werd ook een ramp. Communistische, op Rusland georiënteerde politici werden vervolgd en verjaagd. In Odessa bezetten 40 pro-Russische demonstranten een vakbondsgebouw, maar die werden door een menigte rechts-extemisten doodgeknuppeld en levend verbrand.
Rusland annexeerde de Russisch-sprekende Krim vanwege de belangrijke militaire basis op dat schiereiland.
De nieuwe regering in Kiev stuurde tanks en gevechtsvliegtuigen naar de oostelijke provincies, die traditioneel op Russisch gezinde politici stemmen.

Extreemrechtse politici riepen op om de Janoekovitsj aanhangers in het oosten uit te roeien of te verjagen.
Langzamerhand escaleerde de situatie tot een burgeroorlog.

Vijf maanden na de oproep van de mooie Yulia werd de MH-17 neergeschoten. Daarbij vielen 298 doden en dat leidde bijna tot internationaal ingrijpen door NAVO-troepen. Dat kan nooit de bedoeling zijn geweest van de mooie Yulia…

Een jaar na de oproep van de mooie Yulia verschijnt een andere Oekraïnse vrouw op YouTube. Als in Zaporizhia een militair komt uitleggen waarom er een dienstplicht is ingesteld en waarom de mannen zich moeten melden in het Oekraïnse leger, grijpt zij de microfoon. Ze is niet zo mooi als Yulia en de video is niet van professionele kwaliteit. Maar haar boodschap is net zo duidelijk.
De gewone mensen willen helemaal geen oorlog: ze zijn niet bang voor een Russische invasie.

Einde van het ruimtevaart-tijdperk nadert

Er zijn de laatste jaren steeds minder ruimtevaarders, astronauten. Het Amerikaanse ruimtevaartprogramma is op sterven na dood. Er gaan alleen nog maar Amerikanen de ruimte in met Russische raketten. De particuliere ondernemingen, die het stokje van NASA moeten overnemen kampen met pech. Virgin heeft de ruimtevluchten voorlopig opgeschort. En Boeing en SpaceX verwachten de eerste vlucht pas in 2017.
Het Russische ruimtevaartprogramma telt in 2015 vier bemande vluchten naar het Internationaal Space Station (ISS). Maar het gaat nogal slecht met de Russische economie, dus is het maar de vraag of alle geplande vluchten ook zullen doorgaan.

Op zijn weblog “Resource crisis” schrijft Ugo Bardi over het kortdurende tijdperk van de bemande ruimtevaart. Hij maakte de grafiek hieronder waarin voor elk jaar sinds 1960 het aantal astronauten in de ruimte is weergegeven.

mannedflights

Het is een bekende klokvormige curve, die we kennen uit het werk van King Hubbert over Peakoil.
Twee maanden terug schreef Ugo Bardi over het tijdperk van de Egyptische pyramidenbouw. Het was slechts een korte periode van 200 jaar. En als je kijkt naar het volume van de gebouwde pyramides, dan krijg je deelfde klokvormige curve.

De mensheid begon met het verkennen van de ruimte in de tijd dat er veel makkelijk winbare fossiele energie beschikbaar was. Het laatste decennium neemt de hoeveelheid beschikbare energie af. Ten eerste omdat het steeds meer energie kost om fossiele brandstoffen en metaalertsen uit de aardkorst te winnen. En ten tweede omdat er steeds meer energie uitgetrokken wordt om de materiële welvaart van de wereldbevolking te vergroten. Zelfs in Derde Wereldlanden zijn auto’s en mobiele telefoons gemeengoed geworden.
Er blijft niet voldoende energie voor een bemand ruimtevaartprogramma.
Ugo Bardi en ik hebben het begin van het ruimtevaarttijdperk (de jaren60 van de vorige eeuw) meegemaakt. En waarschijnlijk zullen we ook het eind van het ruimtevaarttijdperk meemaken.

Energiecrisis in Bulgarije door de sanctiepolitiek van de EU

Schermafbeelding 2015-01-13 om 13.34.34

In Bulgarije dreigt een energiecrisis, omdat de Europese Unie zo graag Rusland de voet wil dwarszetten. Hoe is dat zo gekomen?

Toen Bulgarije lid wilde worden van de EU, stelde Europa een paar voorwaarden. Bulgarije moest de verouderde kerncentrales sluiten. Van de zes reactoren in Kozloduy waren er in 2002 al twee buiten bedrijf gesteld. In 2007 werden ook reactor 3 en reactor 4 stilgelegd. Acht jaar later in 2015 moeten de laatste twee reactoren (no. 5 en 6), waarin regelmatig storingen optreden, gemoderniseerd worden. Maar er is een probleem. De reactoren zijn van Russische makelij en als Bulgarije geen hulp van Rusland krijgt, dan moeten ook de overgebleven reactoren worden stilgelegd. Als gevolg van de EU-sancties tegen Rusland, kunnen de kernreactoren waarschijnlijk niet gemoderniseerd worden.

Benzine, gas en uranium uit Rusland
Bulgarije is vrijwel compleet afhankelijk van Russische energie. De kerncentrales draaien op Russisch verrijkt uranium. Al het aardgas dat Bulgarije verbruikt komt uit Rusland. En 89% van de benzine wordt geïmporteerd uit Rusland.
Het plaatje hieronder laat de belangrijkste energiebronnen van Bulgarije zien. De data zijn afkomstig uit de Statistical Review of World Energy 2014 van BP.

Schermafbeelding 2015-01-13 om 09.32.01

De laatste jaren daalt het Bulgaarse energieverbruik. In 2013 verbruikte de Bulgaren gezamenlijk 19,7 miljoen ton olie-equivalent aan energie. Daarvan was 16% kernenergie. In 2015 dreigt die hoeveelheid energie weg te vallen.

Bulgarije heeft al eerder in Brussel geprotesteerd dat het land buitensporig zwaar wordt getroffen door de Europese sanctiepolitiek tegen Rusland.
De aanleg van de Burgas-Alexandroupoli-oliepijpleiding, die Russische aardolie transporteert van de Bulgaarse haven Burgas naar de Griekse haven Alexandroupoli, is van de baan als de sancties gehandhaafd blijven. De bouw van een nieuwe kerncentrale van Russische makelij in Belene is geschrapt. Dit kost de Bulgaarse overheid 900 miljoen euro.
In het afgelopen half jaar werd bouw van de Southstream-aardgaspijpleiding gestaakt, omdat Rusland de vertragingstactiek en pesterij door de Europese Unie beu was. Ook dit is een flinke verliespost voor de Bulgaarse regering.

De Bulgaarse premier Borissov kwam afgelopen week naar Brussel om de Bulgaarse energiecrisis onder de aandacht te brengen van de Europese bestuurders. Ik ben bang dat zijn reis tevergeefs was en dat Bulgarije (na Oekraïne) de volgende pion is die geofferd gaat worden in het geopolitieke schaakspel tussen de VS en Europa aan de ene kant en Rusland aan de andere kant. De Oekraïners en de Bulgaren zullen dit jaar veel minder energie verbruiken dan vorige jaren.

Zijn de Verenigde Staten verslaafd aan Russisch verrijkt uranium?

Ik blogde al eerder over het Megatons-to-MegaWatts-programma. Vanaf 1995 verkocht Rusland 20 duizend afgedankte kernwapens uit de Koude Oorlog aan de VS voor 17 miljard dollar. In augustus 2013 werd de laatste portie Russisch kernwapen uranium naar de VS verscheept.
De VS moeten nu op zoek naar een andere bron van verrijkt uranium, want in de VS wordt jaarlijks minder dan 5 miljoen pound geproduceerd, terwijl er meer dan 40 miljoen pounds verbruikt worden.
De Amerikaanse import van uranium is na 1990 sterk opgelopen tot meer dan 40 miljoen pounds per jaar.

Uranium_imported_into_the_US_1949-2011

De afgedankte Russische kernwapens werden vermengd met onverrijkt uranium om het geschikt te maken voor kerncentrales door het (Russische) staatsbedrijf Techsnabexport (TENEX) in samenwerking met het Amerikaanse (overheidsbedrijf) USEC (United States Enrichment Corporation). In 2011, toen het Megatons to Megawatts-programma bijna afliep werd er een nieuwe overeenkomst getekend, de Transitional Supply Agreement ofwel TSA. De Russische partner TENEX zal na 2015 uranium gaan verrijken voor Amerikaanse kerncentrales, tot ongeveer de helft van de jaarlijkse behoefte.
Echter na 2011 is de wereldwijde vraag naar uranium ingezakt door de ramp in Fukushima en door de overvloed aan schaliegas in Noord-Amerika.

Schermafbeelding 2014-12-23 om 09.01.51

Hoe komt de VS de komende jaren aan verrijkt uranium voor haar kerncentrales?
De afgelopen 20 jaar zijn de VS gewend geraakt aan de constante instroom van kernbrandstof uit Rusland. De VS hoefden 20 jaar lang zelf geen uraniumerts op te graven en te verrijken. Daardoor is de kernenergiesector afhankelijk geworden van buitenlands verrijkt uranium.
De prijs van uranium op de wereldmarkt is erg laag geworden. Bij de huidige uraniumprijs is de winning een verliesgevende activiteit voor 80% van de uraniummijnen, dus ook in de VS. Het Amerikaanse uraniumverrijkingsbedrijf USEC ging dit voorjaar failliet, maar maakte in september (ontdaan van de schuldenlast) een doorstart onder de naam Centrus Energy Corp. Ook Centrus Energy maakt geen winst, maar verlies.

In het licht van de huidige spanningen over de Russische inmenging in Oekraïne kan de VS besluiten om het contract met de Russische uraniumleverancier TENEX op te zeggen. Maar dan moet er op korte termijn een nieuwe uraniumleverancier gevonden worden, die dezelfde kwaliteit en dezelfde hoeveelheden kan leveren als TENEX, dat 33% van de wereldmarkt voor verrijkt uranium in handen heeft.
Binnen de VS zijn er plannen voor een aantal uraniumverrijkingsfabrieken. De Areva Eagle Rock Enrichment Facility project in Idaho kampt met vertraging en uitstel. De verrijkingsfabriek van Urenco in New Mexico wil graag uitbreiden, maar heeft nog lang niet de capaciteit om de gehele VS van verrijkt uranium te voorzien.

Twee maanden geleden op 1 november werd Vadim Mikerin, directeur van TENAM, de Amerikaanse tak van uraniumleverancier TENEX, samen met twee anderen leidinggevenden, gearresteerd op beschuldiging van corruptie en het aannemen van steekpenningen. De arrestaties vonden plaats met medeweten van de Russische autoriteiten. Slechts een enkeling denkt dat er politieke motieven in het spel zijn.
In de Westerse media wordt de Amerikaanse afhankelijkheid van Russisch kernbrandstof doodgezwegen. Daar zitten waarschijnlijk wel politieke motieven achter.

Wie vermoordde de SouthStream-pijpleiding? Putin of de EU zelf?

planned_south_stream_pipeline_route-620x400

Afgelopen week kondigde Rusland aan om te stoppen met de aanleg van de Southstream-gaspijpleiding. Dat betekent dat Russisch aardgas ook in de toekomst alleen naar Europa geëxporteerd kan worden via het grondgebied van Oekraïne en via de Nordstream-pijpleiding. Het stopzetten van het South-stream-project betekent een flinke economische strop (600 miljoen euro) voor Bulgarije.
Waarom trok Rusland de stekker uit het project?

De afgelopen zomer zette de Europese Unie Bulgarije en Servië onder druk om de aanleg van de Southstream-pijpleiding Europees aan te besteden. Het was eigenlijk een truukje om de aanleg te vertragen. Een soort sanctie om Rusland te dwingen om de Oekraïnse separatisten niet langer te steunen.
Misschien stopte Rusland met de aanleg van Southstream omdat het de vertragingstactieken en de pesterij van de Europese Unie beu was.
Maar misschien ook omdat er een alternatieve afzetmarkt was gevonden voor het aardgas.

Turkije als alternatieve afzetmarkt?
In april 2014 zijn er al onderhandelingen geweest tussen Rusland en Turkije. Turkije stelde toen voor om de Southstream-pijpleiding te verleggen richting Turkije.
Het aardgasverbruik in Europa is aan het dalen en het verbruik in Turkije zal de komende jaren groeien. In de grafiek hieronder zie je het dalende aardgasverbruik van Italië en het snel stijgende verbruik van Turkije.

Schermafbeelding 2014-12-06 om 13.17.57

Kennelijk zijn de verhoudingen tussen Europa en Rusland momenteel zo slecht, dat Rusland het aardgas liever aan Turkije en China verkoopt.
De Europese Unie begint langzamerhand te beseffen dat ze hun hand overspeeld heeft. Voorzitter Juncker van de Europese Commissie hoopt dat de Southstream-pijpleiding toch nog zal worden gebouwd. De Europese Commissie denkt dat het Russische besluit om met South-stream te stoppen slechts een dreigement is.
We zullen het gaan zien.

Hieronder nog een discussie die werd uitgezonden door de Russische Staatstelevisie (RT) over het pokerspel rond de aardgaspijpleidingen in Zuid-Oost Europa. via DeepResource.

Leidt de lage uraniumprijs tot een tekort?

Na de ramp met de kernenergiereactoren in Fukushima is de vraag naar uranium scherp gedaald. Daardoor is de prijs van uranium ook gezakt van $135 voor een ‘pound’ in 2007 naar $39 per ‘pound’ eind 2014: een daling van 70%.
De kosten van uraniumproduktie blijven stijgen. De makkelijk winbare en rijkste uraniumertsen zijn al ontgonnen. Er moet steeds meer gesteente worden verplaatst en vermalen om dezelfde hoeveelheid uranium te kunnen winnen. Volgens een schatting leidt 80% van de uraniummijnen verlies als de uraniumprijs onder de $40 is. Daarom is het opstarten van nieuwe uraniummijnen momenteel erg riskant.
Voor de Verenigde Staten dreigt nu een tekort aan uranium. De VS verbruiken jaarlijks 40 miljoen pound uranium. Maar de binnenlandse produktie bedraagt slechts 10% van die hoeveelheid: 90% van het benodigde uranium moet worden geïmporteerd. Voor uranium is de VS veel afhankelijker van import dan voor aardolie.

UnitedStatesProductionvsUraniumRequired

Amerikaanse centrales draaien op afgedankte Russische kernkoppen
Toen de Sovjet-Unie, aan het eind van de Koude Oorlog uiteen viel in 1992, sloten de nieuwe machthebbers in het Kremlin een deal met de VS: Megatonnes for Megawatts. De Russen verkochten (voor 13 miljard dollar) het uranium van 20.000 kernwapens, 1,1 miljoen pounds, aan de VS voor gebruik in kerncentrales. Op die hoeveelheid uranium kunnen de Amerikaanse centrales 25 jaar lang draaien. Praktisch gezien is ca. 8% van alle energie die de VS gebruikt afkomstig uit Russische kernwapens. Gelukkig weten de meeste Amerikanen dit niet.
In augustus 2013 werd de laatste portie hoogverrijkt uranium van Russische kernwapens vermengd met onverrijkt uranium en verscheept naar de VS. De VS is nu aan het interen op de voorraden.

Toekomstige ontwikkelingen
Rusland heeft een ambitieus plan aangekondigd om haar uraniumproduktie te verdrievoudigen. Rusland heeft nog zeer grote uraniumreserves en grote uraniumverrijkingsfabrieken. Rusland heeft ook grote belangen in uraniummijnen in Mongolië, Oezbekistan en Kazachstan. Als de groeiende produktie in die landen wordt meegerekend, dan kan Rusland in 2020 een produktie halen van 40 miljoen pound. En met die produktie wordt Rusland, het Saoedi-Arabië voor uranium.
In de komende jaren zal de VS op zoek moeten naar een nieuwe bron van uranium. President Obama heeft al voorgesteld om nog meer kernwapens te ontmantelen en het uranium nuttig te gaan gebruiken. En in de VS zal de binnenlandse uraniumproduktie omhoog moeten: er zijn 8 nieuwe uraniummijnen gepland. De VS kan ook uranium gaan kopen van Canada, Australië of Namibië. Uranium kopen van Rusland of van Kazachstan (dat sterk onder invloed staat van Rusland) is ook een optie, maar dat maakt de VS nog afhankelijker van Rusland.

Een uranium-zeepbel?
Bij de huidige uraniumprijs is de winning een verliesgevende activiteit voor 80% van de uraniummijnen. Nieuwe uraniummijnen in de VS zullen moeten worden gesubsidieerd. Hetzij door de Amerikaanse overheid, die het uranium kan gaan afnemen voor een vaste minimumprijs. Of de uraniummijnen kunnen overeind gehouden worden door het opblazen van een uranium-zeepbel, waarbij veel kapitaal van Wall Street wordt geïnvesteerd in uraniumwinning, zonder dat die investeringen rendement zullen gaan opleveren. Dat is de afgelopen jaren al eerder gedaan bij de subprime-hypotheken en bij de financiering van schaliegas- en schalie-olie-exploitatie.

Dit verhaal is gebaseerd op: The Looming Uranium Crisis: Strategic Implications for the Colder War, geschreven door Marin Katusa en gepubliceerd op caseyresearch.com

Waarom moeten zoveel Nederlandse groenten helemaal naar Rusland?

De Russische boycot van Europese landbouwprodukten laat de absurditeit van de huidige industriële Europese voedselproduktie zien. Rusland kan het zich permitteren om uit heel Europa voedsel te importeren. Dit is een luxe voor de Russen, die landbouwgrond genoeg hebben om zelf voldoende voedsel te produceren.

Op de website van het CBS heb ik de cijfers van de Nederlandse export naar Rusland voor het jaar 2013 eens opgezocht.
Nederland exporteerde in 2013 naar Rusland:
– meer dan 200 miljoen bloembollen (narcissen, tulpen, gladiolen enz.)
– ruim 94 miljoen rozen
– ruim 170 miljoen chrysanten

– 14 miljoen kilo pootaardappelen
– 36 miljoen kilo consumptie-aardappels
– 25 miljoen kilo tomaten
– 43 miljoen kilo uien
– 22 miljoen kilo wortelen en rapen

Het zijn duizenden vrachtwagens vol met Nederlandse produkten die duizenden kilometers afleggen. Honderden bedrijven (waaronder transportondernemingen) draaien op het verslepen van bloemen, groente en fruit over duizenden kilometers. Deze situatie kan alleen bestaan als het transport snel genoeg is en de transportkosten laag zijn in vergelijking met de waarde van de produkten. En toevallig leven wij in een tijd waarin deze situatie heeft kunnen ontstaan. Het is grappig dat ongeveer 25% van de brandstof, die nodig is voor het transport afkomstig is uit Russische bodem.

Inmiddels weet iedereen dat er maar een beperkte voorraad aardolie op aarde aanwezig is. Langzamerhand zal het steeds meer moeite kosten om brandstof voor vrachtwagens te maken. Een alternatief (elektrische vrachtwagens of waterstof als brandstof) zal vele malen duurder zijn en onvoldoende om de huidige hoeveelheid vrachtwagens in bedrijf te houden.

In de komende tien jaar zal het aantal vrachtwagens op de Europese wegen gaan afnemen, omdat er steeds minder brandstof beschikbaar zal zijn. Dat betekent dat de export van Nederlandse produkten naar Rusland hoe dan ook zal gaan afnemen.
Nederlandse bedrijven doen er goed aan om hun klanten dichter bij huis te gaan zoeken, zo dicht mogelijk zelfs.
En Rusland doet er goed aan om weer zelf aardappelen, groenten en bloemen te gaan produceren.

Anderhalf jaar geleden schreef Gail Tverberg een boeiend essay over globalisering:
Twelve Reasons Why Globalization is a Huge Problem.
De huidige handelsoorlog tussen Europa en Rusland laat zien dat globalisering inderdaad een reusachtig verraderlijk probleem is.

(zie ook: 12 redenen waarom globalisering een groot probleem is)