Tagarchief: terrorisme

CSI Zaventem: waar slenterden de terroristen naar toe voor ze zichzelf opbliezen?

Brussels-terrorists-725x375

Op de beelden van de bewakingscamera van het Brusselse vliegveld Zaventem lijken de terroristen kalm en helemaal niet gehaast. De beelden zijn drie minuten voordat de bommen ontploften gemaakt. Een burgerjournalist, die zich Changing Reason noemt vroeg zich af waar de drie terroristen zo kalmpjes naar toe slenterden.

In de video hieronder wordt uitgelegd waar de bewakingscamera, die de terroristen filmde, hangt en waar de terroristen zich bevonden. Het blijkt dat de drie terroristen juist wegliepen van de plek waar zij zichzelf enkele minuten later zouden opblazen.
Heel merkwaardig. Het lijkt erg onwaarschijnlijk dat de drie mannen op de beelden de daders waren.

CSI Zaventem: wie was waar toen de bommen ontploften?

Er zijn maar weinig videobeelden van de aanslag op de Brusselse luchthaven Zaventem. Er zijn wel redelijk wat foto’s, vooral van de Georgische journaliste Ketevan Kardava.
Aan de hand van dat beeldmateriaal heeft een burgerjournalist net zoals Bellingcat geprobeerd te achterhalen waar de bommen ontploften.

Mevrouw Kardava was heel dicht in de buurt toen de bommen afgingen, maar raakte niet gewond.
De Franse BFMTV heeft ook een reconstructie gemaakt. Die staat op de website van Het Laatste Nieuws.

De grote terrorisme-show

Rob Wijnberg van De Correspondent schreef een column waarin hij de telkens terugkerende terreuraanslagen in Westerse steden vergeleek met de klassieke film Groundhog Day. In die film beleeft journalist Bill Murray telkens opnieuw dezelfde dag. Elke ochtend als Murray wakker wordt is het weer 2 februari en moet hij voor een televisiestation dezelfde reportage maken.

Brussels-terrorists-725x375

Toen ik afgelopen dinsdag van de aanslagen in Brussel hoorde, dacht ik ook… het wordt weer zo’n zelfde dag. Een dag vol met hijgerige berichten over de kans op meer aanslagen, over de daders en het aantal slachtoffers en over voortvluchtige handlangers. Je hoort dezelfde mensen dezelfde dingen zeggen als vorig jaar: “Het komt nu wel heel dichtbij” of “Het is een aanval op onze manier van leven”.
Nog dagenlang zien we in de media de nieuwste aflevering van de grote terrorisme-show:
foto’s van bebloede slachtoffers, zwaarbewapende agenten, die huiszoekingen doen en pleinen vol met bloemen, waxinelichtjes en medelijden.

Het ergste van de terrorisme-show vind ik de deskundigen en politici, die kennelijk precies weten waarom de aanslagen gepleegd worden. Ze draaien consequent hetzelfde verhaal af. De daders zijn altijd geradicaliseerde moslims, die meestal hebben gevochten in de Syrische burgeroorlog. Bij terugkeer in Europa worden ze wel in de gaten gehouden door de politie en geheime dienst, maar de geradicaliseerde jongens slagen er toch altijd in om kalasjnikovs en munitie te kopen en in hun keuken explosieven te maken. Dat vind ik onderhand al een beetje ongeloofwaardig worden.
Als de politie de huizen van de terroristen doorzoekt vinden ze steevast een IS-vlag, het ultieme bewijs. En bij onderzoek van de computers blijken de daders veel jihadistische websites te bezoeken en een testament of rechtvaardiging te hebben geschreven.
We gaan er maar vanuit dat de politie en de deskundigen niet liegen en dat de terroristen gewoon slordig zijn om zoveel bewijs achter te laten.

In de dagen na de aanslagen worden andere onderwerpen in verband gebracht met de aanslagen. Sommige mensen proberen de aanslagen voor hun eigen karretje te spannen. De geheime diensten vragen om meer bevoegdheden. De Turkse president Erdogan kan zichzelf op de borst kloppen dat hij de terroristen tegenhoudt. En de voorstanders van een associatieverdrag met Oekraïne zeggen dat we met een NEE-stem op 6 april de terroristen in de kaart spelen.

Net als bij een succesvol televisieprogramma hoeven we niet lang te wachten op de volgende grote terrorismeshow. Soms zit er 6 weken tussen twee aanslagen en soms 6 maanden. Maar je kunt er zeker van zijn dat er weer een soortgelijke aanslag zal komen gepleegd door hetzelfde type dader.
De reeks van succesvolle terreuraanslagen kun je ook heel goed vergelijken met de reeks IS-onthoofdingsfilmpjes uit 2014. Telkens hetzelfde ritueel, maar iedere keer hadden de slachtoffers een andere nationaliteit. Het gevolg was dat steeds meer landen met de Westerse coalitie in Irak en Syrië gingen bombarderen. Toen er een Jordaniër gedood werd, ging ook Jordanië meebombarderen.
De aanslagen zijn ook elke keer in een ander land: Canada, Australië, de VS, Frankrijk en nu België.

1408576884000-Foley

Uiteindelijk stopte IS met het maken van onthoofdingsfilmpjes. Het shock-effect nam bij iedere volgende onthoofding af. De laatste filmpjes veroorzaakten nauwelijks nog opschudding en verontwaardiging. Deskundigen begonnen te suggereren dat de onthoofdingen niet echt waren.

Ik hoop dat het ook zo zal gaan met de grote terrorisme-show. Dat bij de volgende aanslag meer mensen zullen reageren zoals Rob Wijnberg: met een diepe zucht de TV uitzetten en de eerste paar dagen uit laten. Als we murw geworden zijn voor de aanslagen, geen waxinelichtjes meer aansteken en niet meer naar de politici en deskundigen luisteren, dan houden de aanslagen misschien eindelijk op.

Steeds meer politiekogels op straat

De laatste maanden ga ik me steeds onveiliger voelen. Dat heeft een beetje te maken met de terreuraanslagen, die met de regelmaat van de klok plaatsvinden in Parijs, Brussel of een andere grote stad. Maar het gevoel van onveiligheid komt vooral voort uit de reactie van de overheid op die aanslagen.
In de afgelopen maanden hoor ik vaak in de media dat de politie heeft geschoten op een verdachte. In januari werd er in Amsterdam geschoten op een auto. In februari schoot de politie in Schiedam een gewapende man neer. In maart werd er geschoten op een spookrijder in Assen, uit zelfverdediging op een aggressieve man in Eindhoven en op een verwarde man in De Kwakel. De laatste twee neergeschoten mannen zijn aan hun verwondingen overleden. Afgelopen week schoot de Amsterdamse politie op een auto, die hard wegreed.
Het lijkt alsof de politie steeds vaker en makkelijker het vuurwapen gebruikt.

Eerder dit jaar werd al bekend dat de politie vaker bewapend zal worden met pistoolmitrailleurs. Dat zijn wapens, die in korte tijd veel kogels afschieten. Als de politie ook vaker met die mitrailleurs gaat schieten, dan wordt de kans op dodelijke slachtoffers snel groter.

Afgelopen dinsdag was de politie door de aanslagen in Brussel een beetje in paniek geraakt. Er liepen nog meer gewapende agenten op straat dan normaal. In Zwolle werd een verwarde man uit de trein gehaald omdat men vreesde voor een aanslag. Op het hoogtepunt van de gekte werd in Hoofddorp een trein stilgezet en de omliggende gebouwen werden ontruimd. De passagiers werden door gewapende agenten met hun handen op hun hoofd uit de trein gehaald. Er was gelukkig helemaal niets aan de hand.

Ik vind het een griezelige ontwikkeling dat er tegenwoordig agenten rondlopen, die net zo zwaar bewapend zijn als militairen en terroristen. Sommige mensen beweren dat het daardoor veiliger wordt, alsof politiekogels niet dodelijk zijn. Ik voel me juist onveiliger door al die wapens.

Zijn er bewakingscamera’s in het Bataclan-theater?

In openbare gebouwen zijn tegenwoordig meestal bewakingscamera’s. Als er iets opvallends gebeurt, dan kunnen de camerabeelden worden teruggekeken en kunnen de autoriteiten achterhalen wie wat gedaan heeft.
Bij de terroristische aanslag op de Boston Marathon vormden beelden van bewakingscamera’s de sleutel voor het achterhalen van de daders.

Na de terroristische aanslag op een winkelcentrum in Nairobi in Kenya werden de beelden van bewakingscamera’s uitgebreid op TV vertoond.

Ook in andere gevallen, zoals de moord op de Russische oppositieleider Boris Nemtsov, de aanslag op het Joods Museum in Brussel en de schietpartij in een marinebasis in Washington zagen we de beelden van de aanslag binnen een week op TV of internet.

De aanslagen op het voetbalstadion en het Bataclan-theater in Parijs zijn alweer een maand geleden. En het is net alsof er geen bewakingscamera’s zijn in het Parijse voetbalstadion waar 2 terroristen zichzelf opbliezen. Het is net alsof in het Bataclantheater geen bewakingscamera’s zijn.
Natuurlijk zijn de beelden van die aanslagen gruwelijk, maar we zien tegenwoordig heel vaak gruwelijke beelden op TV en internet. Je kunt de beelden wazig maken als ze te gruwelijk zijn. Of je laat alleen de daders zien en de bloederige beelden niet.
Omdat alle daders inmiddels dood zijn, zal er geen proces meer komen. De bewakingsbeelden hoeven ook niet geheim te blijven in afwachting van een proces.

Er is inmiddels één bewakingsvideo van de Parijse aanslagen openbaar gemaakt. Het betreft een schietpartij bij een café. Er zijn op deze video geen doden en gewonden te zien. De terrorist laat twee mensen die dekking zoeken op het terras ongemoeid. Niemand bloedt, het loopt allemaal met een sisser af.

Waarschijnlijk word ik bestempeld tot complotdenker als ik me afvraag waarom er geen beelden van bewakingscamera’s worden vrijgegeven. Het stellen van vragen is steeds vaker aanleiding om iemand als complotdenker weg te zetten, buiten het debat.
Camera’s kunnen geen aanslagen voorkomen. Maar ja, waarom worden die camera’s eigenlijk opgehangen als de beelden, die ze maken, nooit bekeken worden?

Een trein vol moslims of een trein zonder moslims

De afgelopen weken zag ik vaak treinen volgepropt met mensen op de TV. Aan de rand van Europa probeerden vluchtelingen uit Irak, Syrië, Afghanistan en Libië met de trein naar de beloofde landen in West-Europa te komen. Moslimmannen met baarden en moslimvrouwen met zedige hoofddoeken op de vlucht voor bombardementen en oorlogsgeweld.

Ik kan me voorstellen dat er mensen in West-Europa bang worden van treinladingen vol moslims op weg onze steden, onze scholen en onze arbeidsmarkt. De vluchtelingen zeggen bij elke gelegenheid dat ze graag willen werken. Hun kinderen komen bij onze kinderen in de klas. En de mannen zijn bereid om voor een lager loon harder en langer te werken dan wij.
Kunnen we de grenzen niet dichtgooien en opnieuw paspoortcontroles gaan invoeren om de vluchtelingen tegen te kunnen houden?

En toen was er opeens een moslimman met een baard en een wapen in een Franse trein. Geen stoptreintje, maar een internationale grensoverschrijdende trein. Een voorbode van de duizenden, die nog onderweg zijn. Hij werd overmeesterd door drie heldhaftige blanke mannen, Amerikaanse mariniers. Ze kregen een onderscheiding.
De volgende dag bleek dat er nog twee helden waren, kregen ook een medaille. En vanmorgen had men nog een zesde held gevonden, die een medaille verdient.
Nog voor het proces is begonnen staat al vast dat de moslimman een moordlustige terrorist is. Hij had een video op YouTube bekeken.

Om terroristische aanslagen te voorkomen willen Europese regeringen nu internationale, grensoverschrijdende treinen gaan beveiligen. De verijdelde aanslag is een mooie gelegenheid om routinematige paspoortcontroles in te voeren in internationale treinen. Misschien moet het vrije verkeer van personen in West-Europa beperkt worden en moet er weer een soort van grensbewaking komen.
Het is natuurlijk volstrekt toevallig dat dit besproken wordt nu er honderdduizenden vluchtelingen vaak zonder paspoorten met de trein onderweg zijn naar West-Europa.

Het flinterdunne bewijs: een flinterdunne identiteitskaart

In 1985 pleegden terroristen in België aanslagen op supermarkten. De groep terroristen schoot bij 3 overvallen 16 mensen dood. De groep werd de Bende van Nijvel genoemd en wordt ook verdacht van een reeks moorden in 1982 en 1983. Na 30 jaar heeft de Belgische politie nog geen enkel idee, wie de mannen uit de Bende van Bijvel waren.
In Amsterdam worden regelmatig criminelen doodgeschoten door concurrenten. De Nederlandse justitie vindt nooit direct bewijsmateriaal om de moordenaars te identificeren. Justitie belooft criminelen strafvermindering in ruil voor belastende getuigenverklaringen.
Bij andere geruchtmakende moordzaken zie je hetzelfde: de moordenaars laten nooit hun identiteitsbewijs achter.

Voor terroristen gelden andere regels.
Bij de aanslag op het kantoor van Charlie Hebdo in Parijs werd wel een identiteitskaart gevonden. De politie had geluk dat een van de 2 daders ‘s ochtends toen hij op pad ging zijn identteitsbewijs meenam. Het is extreem toevallig dat die terrorist een gat in zijn zak had, zodat het identiteitskaartje uit zijn zak gleed en in de auto bleef liggen.
Bij mij gaat dan een alarmbel rinkelen.
De identiteitskaart kan ook neergelegd zijn om de politie op een dwaalspoor te brengen.

B6z0ivDCUAAS3sq

In de media hoor je die suggestie niet. Men gaat er van uit dat de unieke vondst van een unieke identiteitskaart waterdicht bewijsmateriaal is.
Ik vind het flinterdun bewijsmateriaal, dat zeer sceptisch bekeken moet worden.

Op 11 september 2001 kreeg een Newyorkse politieman in de buurt van de brandende Twin Towers een paspoort in de handen gedrukt. Later die dag bleek dat het paspoort van Satam Al Suqami was, een van de kapers, die aan boord van zou zijn geweest van het vliegtuig dat de zuidelijke WTC-toren binnenvloog.
Het is niet bekend wie het paspoort van Al Suqami inleverde bij de politieman. Misschien was het Al Suqami zelf wel. Als het paspoort de vliegtuigcrash en de verwoestende vuurbal zonder enige schade kon doorstaan, dan is het ook mogelijk dat Satam Al Suqami helemaal niet in het vliegtuig zat.

Satam_al-Suqami_VISA

Na de aanslag op het kantoor van Charlie Hebdo meldde de Franse politie dat naast de broers Cherif en Said Kouachi, ook de jonge Hamyd Mourad betrokken was bij de aanslag.
De Franse politie moet maar eens uitleggen waarom zij meenden dat Hamyd Mourad een terrorist is, die iets te maken heeft met de aanslag. De jongen bleek niet eens in Parijs te zijn op het moment van de aanslag en is toevallig de zwager van een van de broers Kouachi.
Had men ook een identiteitskaart van Hamyd Mourad gevonden ?
Zijn er nog andere zwagers of familieleden van de broers Kouachi ten onrechte als verdachte aangemerkt?

Ik raad iedereen aan om zeer voorzichtig met identiteitsbewijzen om te gaan. Je wilt niet dat je identiteitsbewijs gevonden wordt op de plek waar een misdrijf of aanslag is gepleegd.